Płyta DVD i CD „Bryllowanie Live” pieśniarza Marcina Stycznia i poety Ernesta Brylla to zapis koncertu, który odbył się w Teatrze Polonia w Warszawie 6 października 2010 r. Artyści, których dzielą dwa pokolenia, doszli do wniosku, że tylko nagranie na żywo może oddać to, co dzieje się na scenie między nimi a publicznością. To trzeba zobaczyć i usłyszeć. Nieprzewidywalne, pełne humoru dialogi, spontaniczne reakcje publiczności, dobra zabawa, a jednocześnie głęboka, pełna wzruszeń refleksja nad życiem.
Bryll i Styczeń nie moralizują, ale pytają: co się z nami stało? Nie dają prostych odpowiedzi, ale zmuszają do zatrzymania się, do zajrzenia w głąb siebie, powrotu do korzeni i wartości.
W koncercie poza piosenkami znanymi z płyty „Bryllowanie” znalazły się także utwory premierowe do wierszy Brylla, jak choćby „Porady” czy „Trzecia nad ranem”, oraz autorskie piosenki Marcina Stycznia, m.in. „Madonna od popaprańców” dedykowana żonie poety - Małgosi Goraj-Bryll czy „Koń, gospoda i żona” - kabaretowy utwór poświęcony pamięci pradziadka pieśniarza Franciszka Stycznia. Nie zabrakło także wierszy czytanych przez poetę, za każdym razem ubarwionych licznymi anegdotami. Ernest Bryll w koncercie wystąpił z kapeluszem, który nakładał, gdy Marcin Styczeń grał swoją autorską piosenkę. Żartował: „Zobaczcie, jaki ja jestem dobry, nie tylko pozwalam Marcinowi grać jego piosenki, ale jeszcze wspieram go w sukcesie swoim śpiewem”. W kilku piosenkach można więc usłyszeć głos Ernesta Brylla. Absolutnym hitem jest piosenka „Oj, gębo moja”, zaśpiewana w duecie.
Na koncercie panowała bardzo naturalna, domowa wręcz atmosfera. Na zakończenie publiczność została poczęstowana bułkami irlandzkimi, upieczonymi specjalnie na tę okazję przez żonę Ernesta Brylla.
Artystom towarzyszyła trójka wspaniałych muzyków, współpracujących na co dzień z gwiazdami muzyki rozrywkowej: Łukasz „Samba” Dmochewicz (perkusja), Michał Przybyła (gitara basowa), Tomasz „Orzeł” Rząd (gitara, chórki). Płyta CD, z uwagi na ograniczenia czasowe, nie zawiera bisów. Na DVD znajduje się cały zapis koncertu. „Bryllowanie Live” promuje piosenka „Oj, gębo moja” (nr 22 na płycie).
Więcej szczegółów o artystach - na stronach: www.marcinstyczen.art.pl oraz www.bryll.pl. Kontakt tel.: 603-221-685.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
List Jakuba otwiera się autoidentyfikacją „sługi Boga i Pana Jezusa Chrystusa” oraz adresem do „dwunastu pokoleń w rozproszeniu” (diaspora). To język Izraela przeniesiony na wspólnoty wierzących w Mesjasza, żyjące poza ziemią ojców. Określenie „dwanaście pokoleń” mówi o całości ludu, rozsianego po świecie. Jakub od razu przechodzi do próby. Doświadczenia odsłaniają jakość wiary, a „doświadczanie” rodzi „wytrwałość” (hypomonē). W tradycji mądrościowej oznacza ona zdolność trwania przy dobru w długim czasie, bez rozpaczy i bez udawania siły. „Najwyższa radość” opisuje postawę opartą na pewności, że Bóg nie opuszcza w ucisku. Wytrwałość ma „dokonać dzieła”, aby człowiek stawał się „doskonały” i „nienaganny” (teleios, holoklēros), czyli dojrzalszy w wyborach i w reakcjach. Potem pojawia się prośba o mądrość. W Biblii mądrość obejmuje wiedzę oraz sztukę życia według Boga. Jakub mówi o Bogu, który „daje wszystkim chętnie i nie wymawia”. Prośba ma być wolna od chwiejności; w obrazie fali widać ruch, który nie ma kierunku. „Wątpiący” (diakrinomenos) przypomina falę miotaną wiatrem. Taki stan rozrywa decyzję i odbiera spójność działania; Jakub nazywa go „człowiekiem o dwoistej duszy” (dipsychos), niestabilnym w postępowaniu. Końcowe wersety dotykają napięć społecznych. Ubogi „brat” ma chlubić się wywyższeniem, a bogaty upokorzeniem. Obraz kwiatu trawy, który więdnie pod palącym słońcem, odsłania kruchość zasobów i krótki oddech ludzkiej sławy. Ten motyw wróci w liście w ostrych słowach wobec bogaczy, którzy krzywdzą pracowników.
Filmu o Orzechu nie da się po prostu „obejrzeć”. On się człowiekowi przydarza – jak rozmowa, w którą wchodzi się niechcący, a wychodzi z niej z poczuciem, że ktoś właśnie pociął nasze życie na głębsze warstwy i uparcie domaga się prawdy.
Największym komplementem, jaki ks. Stanisław Orzechowski, słynny duszpasterz akademicki z Wrocławia, wystawił twórcom filmu „Orzech. Zawsze chciałem być z ludźmi”, było zdanie: „Dobrze, że nie zrobiliście laurki.” Nie chciał pomników za życia, nie znosił stawiania go na piedestale – nawet krasnal „Orzech” musiał mieć odsłonięte, „pięknie wypiętrzone czoło”, a nie czapkę na oczach. Wolał, by przypominano go raczej jako tego, który potrafił huknąć z ambony, niż jako grzeczny portret w pozłacanej ramie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
