W korespondencji do mnie otrzymuję coraz więcej pytań dotyczących problemów związanych z systemem Windows. Staram się odpowiadać na wszystkie e-maile, a teraz przytoczę wybrane problemy. Co zrobić, gdy nie mogę wyświetlić klawiatury systemowej, bo nie ma u mnie w komputerze takiej opcji? Klawiatura systemowa znajduje się we wszystkich systemach Windows i z reguły jest dostępna w menu „Start” (w WinXP Programy - Akcesoria - Ułatwienia dostępu - Klawiatura ekranowa). Jednak jeśli z jakichś przyczyn skrót do klawiatury ekranowej jest niedostępny, to można go sobie zrobić ręcznie. Klawiatura ta umieszczona jest w pliku osk.exe, który w WinXP znajduje się w folderze C:\\WINDOWS\\system32. Wystarczy dotrzeć do tego pliku i przy pomocy prawego klawisza myszki zrobić, np. na pulpicie, własny skrót. Można również uruchomić ją w inny sposób. Wystarczy w menu „Start” wybrać „Uruchom”, wpisać osk i zatwierdzić klawiszem Enter. Jak zapisać obraz z monitora? Aby w najprostszy sposób tego dokonać, należy użyć klawisza PrintScreen, co spowoduje zapisanie obrazu w schowku. Następnie trzeba uruchomić Paint’a (albo inny program obsługujący grafikę) i wybrać Edycja - Wklej. Jeżeli wciśniemy Alt+PrintScreen, to w schowku zostanie zapisany obraz aktywnego okna na ekranie. Jak poradzić sobie z problemem klawiatury, która w różnych programach nagle pisze inne znaki niż te, które na niej naciskam? Jeżeli wydaje nam się, że klawiatura oszalała, bo zamiast „z” wpisuje „y” itp., to najprawdopodobniej przestawiła nam się usługa tekstowa związana z zainstalowanymi w systemie językami. Najprościej jest nacisnąć kombinację klawiszy Ctrl + Shift, którą prawdopodobnie nieświadomie wcześniej nacisnęliśmy. Aby uniknąć na przyszłość tego typu zdarzeń, można zdecydować się na usunięcie wszystkich innych typów klawiatur i pozostawić tylko typ „Polski (programisty)”. W tym celu (dla WinXP) należy wejść do Panelu sterowania, otworzyć „Opcje regionalne i językowe” i kliknąć „Szczegóły” na zakładce „Języki”. Następnie można usunąć nieużywane typy klawiatur oprócz „Polski (programisty)”.
Były proboszcz parafii św. Maksymiliana w Ciścu, budowniczy „kościoła jednej doby”, 84-letni ks. Władysław Nowobilski, rodem z Białki Tatrzańskiej, oraz liczne grono górali w strojach regionalnych wzięli udział w 41. Otwartych Zawodach Narciarskich o Puchar Przechodni Związku Podhalan. Wydarzenie odbyło się 22 lutego 2026 r. na stoku „Na Zadziale” w Nowym Targu. Zanim rozpoczęto sportową rywalizację, uczestnicy zgromadzili się na polowej Mszy św., której przewodniczył ks. Nowobilski.
Kapłan był także jednym z zawodników. Podkreślał wdzięczność Bogu za możliwość ponownego startu na nartach, mimo wieku. Silną grupę stanowili górale z Nowego Targu. Wystartowali m.in. Andrzej Rajski i Danuta Rajska-Hajnos, którzy z humorem komentowali swoje szanse w poszczególnych kategoriach wiekowych. Z kolei emerytowany kapitan PLL LOT Józef Wójtowicz żartował, że zamienił stery boeinga na narciarskie kijki. Wsparcie dla zawodników zapewniała grupa kibiców z góralskimi dzwonkami. Uczestnicy mogli skosztować regionalnych potraw, m.in. moskoli oraz chleba ze smalcem.
U progu Wielkiego Postu św. Faustyna Kowalska uczy nas swoim życiem i zapiskami z „Dzienniczka”, jak dobrze przeżyć czterdzieści dni pokuty i nawrócenia. Przybliżała się do Jezusa trzema drogami: modlitwą, postem i jałmużną - powiedział bp Mirosław Milewski podczas wprowadzenia relikwii Apostołki Bożego Miłosierdzia w swojej rodzinnej parafii św. Franciszka z Asyżu w Ciechanowie.
Uroczystość odbyła się 22 lutego, w 95. rocznicę pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego w Płocku. Wspólnota parafii, w której - jak podkreślał biskup - kult Bożego Miłosierdzia jest żywy od lat, przyjęła relikwie jako dar i zobowiązanie. W parafii od dekady działa Bractwo Miłosierdzia, codziennie odmawiana jest Koronka do Miłosierdzia Bożego, a każdego 22. dnia miesiąca trwa adoracja Najświętszego Sakramentu. - Relikwie są znakiem obecności świętych pośród nas. To szczególna pamiątka po osobie, która heroicznie odpowiedziała na Boże wezwanie - mówił bp Milewski, wskazując, że przyjęcie relikwii u progu Wielkiego Postu ma głęboką wymowę.
Wielki Post to czas pokuty i nawrócenia, w którym także muzyka podlega wyraźnym zasadom i wewnętrznej dyscyplinie. O znaczeniu ciszy, milknącym „Alleluja” oraz o tym, jak dobierać repertuar w tym okresie roku liturgicznego, rozmawiamy z ks. dr. Grzegorzem Lenartem, duszpasterzem muzyków kościelnych Archidiecezji Krakowskiej i przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji Muzyki Kościelnej.
Czym Wielki Post różni się od innych okresów liturgicznych pod względem muzyki? Czy jego wyjątkowy charakter przekłada się na sposób, w jaki Kościół kształtuje muzykę w tym czasie?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
