Ilekroć boli Cię bieda świata i krzywda niewinnych, pamiętaj, że możesz temu zaradzić. Jeśli nie chcesz pozostać obojętny na los bliźnich - oddaj im swój jeden procent… Ten jeden procent, pomnożony przez podobny gest milionów życzliwych ludzi, daje szansę, że mniej będzie w Polsce głodnych dzieci, mniej ludzi grzebiących w śmietnikach, mniej patologii, mniej łez, goryczy i strachu. Ten jeden procent, którego braku nie odczuje ani Twoja kieszeń, ani Twoja rodzina, może komuś uratować życie…
Ciągle zbyt mało spośród nas korzysta z możliwości wsparcia organizacji pożytku publicznego jednym procentem odpisanym od podatku. Badania przeprowadzone przez CBOS wykazują, że tylko dziewięć procent podatników wzięło sobie do serca apele, m.in. Kościoła, o wsparcie bliźnich w potrzebie. Jak się okazuje, bardziej skłonni do gestu miłosierdzia są ludzie wykształceni i lepiej sytuowani. Być może problem stanowi sposób dokonywania odpisu. Wielu Polakom sprawia poważny kłopot wypełnienie PIT-u, a co dopiero uczynienie stosownego odpisu.
Dobrą wiadomość stanowi jednak informacja Ministerstwa Finansów, które notuje powolny, ale jednak wzrost liczby Polaków odpisujących ów jeden procent na cele dobroczynne. Dla przykładu: w rozliczeniu za rok 2005 kwota odpisu w skali kraju wynosiła 61 mln zł, a rok wcześniej była o ponad 20 mln mniejsza. Jaka będzie za rok 2006? Zależy od nas - podatników.
Jak to zrobić…
Możemy oddać swój jeden procent tylko dla wybranej organizacji, którą państwo wpisało na listę organizacji pożytku publicznego. Organizacje te służą dobru wspólnemu, działają charytatywnie w wielu rozmaitych dziedzinach, są organizacjami przeźroczystymi finansowo, czyli muszą wyliczyć się z każdego otrzymanego grosza. Ich listę można znaleźć w internecie: www.jedenprocent.pl W Polsce system odpisów jednego procenta od podatku działa od 2003 r., a organizacją pożytku publicznego, której Polacy ufają najbardziej, okazała się Caritas.
Bóg niczego od nas nie oczekuje, ale jedynie tego, by pójść za Nim! Nie ważne są dla Niego nasze słabości czy grzechy, nasze zdrady czy potknięcia, nasze wcześniejsze kłamstwa czy niedotrzymane obietnice. Kiedy pójdę za Nim, On będzie umiał mnie uleczyć. Jest wszak boskim Lekarzem dusz ludzkich.
Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» A on wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i zasiadło wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: «Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?» On, usłyszawszy to, rzekł: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”. Bo nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».
Raz jeszcze natrafiamy na wezwanie, które w pierwszej chwili ma prawo wydawać się jedynie powtórzeniem tego, o czym już mówiliśmy: Serce Jezusa, w którym mieszka cała pełnia Bóstwa…
Zwróćmy jednak naszą uwagę najpierw na słowo „pełnia”. Pełnia, pełność, całkowitość. W pierwszym rzędzie mówi nam ono o tym, że Bóg nie daje się „po kawałku”. Bo nikt, kto kocha nie daje siebie w kawałkach. My to zresztą doskonale znamy z naszego ludzkiego doświadczenia miłości. Ten, kto kocha, pragnie dać siebie całego i przyjąć w całości tego, kogo kocha. A On jest Pierwszym Kochającym i nie da się Go prześcignąć w kochaniu, a więc także w dawaniu siebie. To jest zresztą często nasz „problem” z Bogiem. Bo my byśmy chcieli Go w naszym życiu tak tylko „trochę”, albo chcielibyśmy „coś” od Niego. A On daje siebie, i to całego siebie, w bezprzykładnej hojności, którą dyktuje miłość.
Na początku 2025 roku Keishera i Greg Joubert z wielką radością dowiedzieli się, że spodziewają się drugiego syna. Jednak w 19. tygodniu ciąży ich szczęście zostało zachwiane przez druzgocącą diagnozę: u dziecka wykryto zespół wrodzonej niedrożności górnych dróg oddechowych (CHAOS), rzadką i zwykle śmiertelną wadę, w której gruba błona blokuje drogi oddechowe. Małżonkowie, żarliwi katolicy nie zamierzali się poddawać i ich dziecko urodziło się “za drugim razem”. Uważają, że „Bóg przemienił nasze największe cierpienie w postępy nauk medycznych.”
Nadzieję znaleźli u dr. Emanuela Vlastosa z Orlando Health Winnie Palmer Hospital for Women & Babies. Gdy standardowa operacja prenatalna nie zdołała przeciąć blokującej błony, lekarz zaproponował radykalne, pionierskie rozwiązanie. W 25. tygodniu ciąży lekarze częściowo wydobyli małego Cassiana przez cesarskie cięcie, na zewnątrz znalazły się jedynie jego głowa i ramiona. Nadal połączony z łożyskiem matki i otrzymujący dzięki niemu tlen, chłopiec przeszedł niezwykle precyzyjną tracheotomię, która utworzyła drożne drogi oddechowe. Następnie został ponownie umieszczony w łonie matki, aby dalej się rozwijać.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
