Filantropijni lekarze

Reklama

Członkowie międzynarodowej organizacji pozarządowej "Lekarze bez Granic" (LBG) akurat przekroczyli granice, opowiadając się za aborcją. Rzecznik "Lekarzy bez Granic", Chris Torgeson, oświadczył dla LifeSite, że jego organizacja nie angażuje się w temat aborcji. Tymczasem różne dokumenty zamieszczone na jej stronie web dowodzą czegoś przeciwnego.
Według tych dokumentów, LBG pomogła w uzyskaniu wyposażenia lekarskiego przeznaczonego do przeprowadzania aborcji w Korei Północnej. W dokumencie przedstawiającym działania LBG w poszczególnych krajach czytamy: "Wśród pacjentek hospitalizowanych z przyczyn ginekologicznych ok. 50% czeka na aborcje. Dopóki LBG nie dostarczyła odpowiedniego materiału ginekologicznego, szpitale dokonywały cięć cesarskich i innych zabiegów przy pomocy narzędzi będących w strasznym stanie i bez znieczulenia, bez ekipy sterylizacyjnej, antybiotyków czy lekarstw celem zapobieżenia krwotokom".
Inne dokumenty świadczą, iż LBG rozdaje pigułki aborcyjne " w dzień po". Fragment z tekstu Zdrowie uchodźców: pilne sytuacje - świadczy, że organizacja ta kieruje się wytycznymi działania Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców, czyli stosuje "wyjściowy pakiet minimalnych usług", który obejmuje "umożliwianie pilnego zastosowania po stosunku środków antykoncepcyjnych (pigułek poronnych) dla kobiet, które o to proszą... oraz świadczenie integralnych usług w zakresie zdrowia reprodukcyjnego" (co - według ONZ - oznacza aborcję).
Zapytany w tej sprawie, Torgeson przyznał, że lekarze z organizacji przeprowadzają aborcje, gdyż "LBG pracuje w 80 krajach, a w wielu z nich dozwolona jest polityka planowania rodziny".

I rotarianie...

Paramasońska organizacja filantropijna "Rotary International" ujawniła swe oblicze, podpisując "Memorandum o współpracy" z aborcyjnym Funduszem Ludnościowym Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNFPA). " Dla naszej organizacji oznacza to ogromny krok ku wielkiej zmianie" - zapowiedział prezes "Rotary", Frank Devlyn. Jeszcze niedawno "Rotary International" uchodziła za organizację jedynie dobroczynną i zajmowała krytyczne stanowisko wobec programów "wychowania seksualnego", "kontroli ludnościowej" i aborcji. Jak stwierdził prezes Devlyn, "Rotary" będzie odtąd popierać "wychowanie w zakresie tematów ludnościowych", lecz zastosowanie polityki kontroli ludności ma zależeć "od sytuacji w danym kraju". Prezes zaznaczył, że "Rotary" już zaangażowała się w programy "zdrowia reprodukcyjnego".

"Sexwise"

Międzynarodowa Federacja Planowanego Rodzicielstwa (International Planned Parenthood Federation) oraz brytyjski program telewizyjny BBC zawarły przymierze celem propagowania aborcji na całym świecie. Jak demaskuje hiszpańska elektroniczna "Mujer Nueva", obie te instytucje - przy finansowym wkładzie Komisji Europejskiej oraz Fundacji David and Lucile Packard - przygotowują projekt "sexwise" (mądry sex) - książkę w 22 językach oraz stronę internetową, gdzie przedstawia się aborcję jako "procedurę kładącą kres niepożądanej ciąży", i należącą do osobistych decyzji kobiety.
Projekt "sexwise" ma także zachęcać młodzież do kontaktowania się z klinikami "planned parenthood" celem uzyskania środków antykoncepcyjnych lub przerwania ciąży.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2002-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Odrzucona Ewangelia nie przestaje być Ewangelią

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Hiob woła do przyjaciół o litość, „bo ręka Boga mnie dotknęła”, a zaraz potem wypowiada pragnienie, które dla prawnika brzmi jak żądanie utrwalenia dowodu: „oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone, rylcem żelaznym i ołowiem na skale wyryte na wieki”. Człowiek, któremu współcześni odmówili racji, apeluje do trybunału przyszłości. Skoro proces doczesny jest nie do wygrania (zob. glossę na 30 IX), niech przynajmniej akta przetrwają. Pismo utrwalone na skale to w starożytności forma najtrwalszej publikacji, jak inskrypcja królewska. Hiob chce, by jego sprawa nie umarła razem z nim. Wtedy, z samego dna, wyrywa się zdanie, które przerosło całą księgę: „lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni”. Hebrajskie goel oznacza krewnego-mściciela, wykupiciela, tego, kto z mocy prawa rodowego wykupywał krewnego z niewoli, odzyskiwał jego ziemię i ujmował się o jego krew (por. Kpł 25; Rt 4). Hiob, opuszczony przez wszystkich, wyznaje, że ma jeszcze jednego Krewnego, który wstanie „jako ostatni”, dosłownie jak ten, kto w procesie zabiera głos na końcu i rozstrzyga. Wulgata przełożyła śmiało: Scio enim quod redemptor meus vivit, i tak te słowa weszły do liturgii za zmarłych, gdzie Kościół śpiewa je nad trumnami do dziś. „Ja sam Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty”. Tekst hebrajski jest w szczegółach ciemny i tłumacze biedzą się nad nim od wieków, ale kierunek nadziei jest jasny. Hiob spodziewa się zobaczyć Boga po swojej stronie. Chrześcijańska lektura od czasów Ojców słyszała tu przeczucie zmartwychwstania. Dzisiejsza patronka, Teresa z Lisieux, przeszła pod koniec życia własną noc wiary, próbę ciemności, o której mówiła, że siedzi przy stole niedowiarków. Właśnie w tej nocy powtarzała akt ufności. Mała droga i wielka skarga Hioba spotykają się w jednym punkcie. Ufność jest decyzją miłości podjętą w ciemku.

CZYTAJ DALEJ

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus - "Moim powołaniem jest miłość"

Niedziela łódzka 22/2003

Ilona Jadczyk

[ TEMATY ]

św. Teresa z Lisieux

Adobe Stock

Św. Teresa z Lisieux

O św. Teresie od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, karmelitance z Lisieux we Francji, powstały już opasłe tomy rozpraw teologicznych. W tym skromnym artykule pragnę zachęcić czytelników do przyjaźni z tą wielką świętą końca XIX w., która także dziś może stać się dla wielu ludzi przewodniczką na krętych drogach życia. Może także pomóc w zweryfikowaniu własnego stosunku do Pana Boga, relacji z Nim, Jego obrazu, który nosimy w sobie.

Życie św. Teresy daje się streścić w jednym słowie: miłość. Miłość była jej głównym posłannictwem, treścią i celem jej życia. Według św. Teresy, najważniejsze to wiedzieć, że jest się kochanym, i kochać. Prawda to, jak może się wydawać, banalna, ale aby dojść do takiego wniosku, trzeba w pełni zaakceptować siebie. Św. Teresie wcale nie było łatwo tego dokonać. Miała niesforny charakter. Była bardzo uparta, przewrażliwiona na swoim punkcie i spragniona uznania, łatwo ulegała emocjom. Wiedziała jednak, że tylko Bóg może dokonać w niej uzdrowienia, bo tylko On kocha miłością bez warunków. Dlatego zaufała Mu i pozwoliła się prowadzić, a to zaowocowało wyzwoleniem się od wszelkich trosk o samą siebie i uwierzeniem, że jest kochana taką, jaka jest. Miłość to dla św. Teresy "mała droga", jak zwykło się nazywać jej duchowy system przekonań, "droga zaufania małego dziecka, które bez obawy zasypia w ramionach Ojca". Św. Teresa ufała bowiem w miłość Boga i zdała się całkowicie na Niego. Chciała się stawać "mała" i wiedziała, że Bogu to się podoba, że On kocha jej słabości. Ona wskazała, na przekór panującemu długo i obecnemu często i dziś przekonaniu, że świętość nie jest dostępna jedynie dla wybranych, dla tych, którzy dokonują heroicznych czynów, ale jest w zasięgu wszystkich, nawet najmniejszych dusz kochających Boga i pragnących spełniać Jego wolę. Św. Teresa była przekonana, że to miłosierdzie Boga, a nie religijne zasługi, zaprowadzi ją do nieba. Św. Teresa chciała być aktywna nie w ćwiczeniu się w doskonałości, ale w sprawianiu Bogu przyjemności. Pragnęła robić wszystko nie dla zasług, ale po to, by Jemu było miło i dlatego mówiła: "Dzieci nie pracują, by zdobyć stanowisko, a jeżeli są grzeczne, to dla rozradowania rodziców; również nie trzeba pracować po to, by zostać świętym, ale aby sprawiać radość Panu Bogu". Św. Teresa przekonuje w ten sposób, że najważniejsze to wykonywać wszystko z miłości do Pana Boga. Taki stosunek trzeba mieć przede wszystkim do swoich codziennych obowiązków, które często są trudne, niepozorne i przesiąknięte rutyną. Nie jest jednak ważne, co robimy, ale czy wykonujemy to z miłością. Teresa mówiła, że "Jezus nie interesuje się wielkością naszych czynów ani nawet stopniem ich trudności, co miłością, która nas do nich przynagla". Przykład św. Teresy wskazuje na to, że usilne dążenie do doskonałości i przekonywanie innych, a zwłaszcza samego siebie, o swoich zasługach jest bezcelowe. Nigdy bowiem nie uda się nam dokonać takich czynów, które sprawią, że będziemy w pełni z siebie zadowoleni, jeśli nie przekonamy się, że Bóg nas kocha i akceptuje nasze słabości. Trzeba zgodzić się na swoją małość, bo to pozwoli Bogu działać w nas i przemieniać nasze życie. Św. Teresa chciała być słaba, bo wiedziała, że "moc w słabości się doskonali". Ta wielka święta, Doktor Kościoła, udowodniła, że można patrzeć na Boga jak na czułego, kochającego Ojca. Jednak trwanie w takim przekonaniu nie przyszło jej łatwo. Przeżywała wiele trudności w wierze, nieobce były jej niepokoje i wątpliwości, znała poczucie oddalenia od Boga. Dzięki temu może być nam, ludziom słabym, bardzo bliska. Jest także dowodem na to, że niepowodzenia i trudności są wpisane w życie każdego człowieka, nikt bowiem nie rodzi się święty, ale świętość wypracowuje się przez walkę z samym sobą, współpracę z łaską Bożą, wypełnianie woli Stwórcy. Teresa zrozumiała najgłębszą prawdę o Bogu zawartą w Biblii - że jest On miłością - i dlatego spośród licznych powołań, które odczuwała, wybrała jedno, mówiąc: "Moim powołaniem jest miłość", a w innym miejscu: "W sercu Kościoła, mojej Matki, będę miłością".

CZYTAJ DALEJ