Św. Jadwiga urodziła się w latach 70. XII w. (historycy spierają się co do dokładnej daty) w Bawarii jako córka hrabiów Andechs, książąt Meranii, Kroacji i Dalmacji. Gdy miała 12 lat, poślubiła Henryka Brodatego, księcia wrocławskiego i polskiego. Mając już kilkoro dzieci, Jadwiga wraz z mężem związała się ślubem czystości, w którym przeżyła 28 ostatnich lat życia. Jadwiga była kobietą wykształconą, a przy tym pełną miłosierdzia wobec potrzebujących i wielkoduszności wobec ubogich poddanych. Wyposażyła wiele kościołów, zorganizowała szpitalik dworski, w czasie klęsk mimo protestów zarządców nakazywała rozdawać ubogim zmagazynowaną żywność. Jej życie pełne było ciężkich doświadczeń, włączając w to haniebne postępki jej krewnych rozsianych po całej Europie. Warto wspomnieć, iż jej syn Henryk Pobożny poległ jako wódz wojska chrześcijańskiego w bitwie pod Legnicą w 1241 r.
Po śmierci męża (1238) ostatnie lata życia Jadwiga spędziła jako zwykła mniszka w założonym przez siebie klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie przeoryszą była jej córka Gertruda. Zmarła w 1243 r. Została kanonizowana w 1267 r. przez papieża Klemensa IV. Jest patronką Śląska.
W naszej diecezji św. Jadwiga Śląska jest czczona m.in. w Koźli Kożuchowskiej. W centrum tamtejszego ołtarza głównego ufundowanego przez proboszcza Henschke w 1907 r. i wykonanego przez firmę Boesken z Legnicy pomiędzy figurami Serca Jezusowego i Serca Maryi znajduje się piękna figura św. Jadwigi.