Uzupełnieniem prezentowanej w pawilonie wystawowym częstochowskiego Muzeum wystawy Dziedzictwo wydawnicze Częstochowy była zorganizowana przez Prezydenta Miasta sesja na temat znaczenia Częstochowy
w rozwoju kultury narodowej. 29 stycznia w Urzędzie Miasta spotkali się przedstawiciele instytucji naukowych, dyrektorzy bibliotek, władze miasta i województwa, przedstawiciele
Jasnej Góry, ludzie związani uczuciowo z Częstochową. Prof. dr. hab. Bartłomiej Szyndler w wystąpieniu Książka w dziejach Częstochowy przypomniał o roli tego
jakże ważnego publikatora służącego kiedyś do celów wyłącznie liturgicznych, później dokumentującego wydarzenia historyczne. Przedstawił historię częstochowskich bibliotek, przypominając ludzi zasłużonych
dla księgarstwa i bibliotekarstwa. Prof. dr. hab. Zbigniew Żmigrodzki - wychowawca wielu pokoleń bibliotekarzy, swoje wystąpienie poświęcił Działalności wydawniczej w Częstochowie
lat międzywojennych, wspominając m.in. znaną drukarnię Wilkoszewskich (jej spadkobiercy: Izabela i Andrzej Łodzińscy byli obecni na sali), w której w latach 1926-39 drukowany
był także Tygodnik Katolicki Niedziela. Dr Henryk Czerwień zaprezentował Jasnogórski Ośrodek Wydawniczy w latach 1693-1863. Jasnogórskie muzykalia, nuty, rękopisy, postacie życia muzycznego
związane z Jasną Górą i historię powstania w II poł. XVI w. Kapeli Jasnogórskiej przedstawił w wystąpieniu Jasnogórskie muzykalia skarbem polskiej kultury muzycznej
dr Remigiusz Pośpiech. O skarbnicy wiadomości z życia Częstochowy, jaką jest Archiwum Państwowe, mówiła w referacie Źródła do dziejów drukarstwa częstochowskiego mgr Elżbieta
Jończyk-Surma, a bogaty dorobek Biblioteki Publicznej im. Wł. Biegańskiego zaprezentował Zbigniew Stańczyk.
W Rzymie okres Wielkiego Postu łączy się z odwieczną tradycją nawiedzania kościołów stacyjnych. Każdego dnia wierni odwiedzają jeden z wyznaczonych kościołów Wiecznego Miasta, by modlić się we wspólnocie (w dawnych czasach robiono to wraz z papieżem) i w ten sposób przygotować się do świąt Zmartwychwstania Pana. Pielgrzymowanie wiązało się z oddawaniem czci męczennikom, którzy przelewali krew za wiarę, a w każdym rzymskim kościele stacyjnym mamy ich relikwie.
W piątą niedzielę Wielkiego Postu kościołem stacyjny jest Bazylika św. Piotra, gdzie wierni zgromadzili się późnym popołudniem. Uroczystemu nabożeństwu przewodniczył kard. Mauro Gambetti, archiprezbiter Bazyliki, a uczestniczyli w nim kanonicy świątyni watykańskiej, liczni duchowni, siostry zakonne i wierni świeccy.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Pielgrzymka to nie wycieczka. To droga, którą pokonuje się razem – w modlitwie, w trudzie, w milczeniu i w śpiewie. Każdy krok ma znaczenie, każda wspólnota tworzy coś, czego nie da się powtórzyć. I właśnie dlatego pamiątka z pielgrzymki jest czymś więcej niż gadżetem – to znak przynależności, materialny ślad duchowego doświadczenia, który zostaje długo po powrocie do domu.
Koszulka z nazwą grupy, torba z symbolem sanktuarium, bluza z datą i trasą – rzeczy, które na trasie budują poczucie wspólnoty, a po powrocie wracają do codziennego życia i przypominają. Nie jako dekoracja. Jako dowód, że się tam było i że szło się razem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
