Na początku XIII wieku córki możnych rodów nie decydowały o własnym życiu. Ich przyszłość wyznaczały rodzinne interesy, co było związane z korzystnie zawartym małżeństwem. Właśnie w takim świecie w zamożnej rodzinie szlacheckiej urodziła się ok. 1194 r. Klara z Asyżu. W jej czasach coraz wyraźniej było widać rozdźwięk między ewangelicznym ideałem a stylem życia wielu bogacących się ludzi. Właśnie wtedy ulicami Asyżu zaczął chodzić Franciszek – syn kupca, który porzucił majątek, by żyć Ewangelią dosłownie. Jego przykład poruszył Klarę bardziej niż najgorętsze kazania. W noc po Niedzieli Palmowej 1212 r. opuściła rodzinny dom i udała się do Kościoła Matki Bożej Anielskiej. Klara zamieszkała przy Kościele św. Damiana. Rozgniewana rodzina próbowała sprowadzić ją z powrotem, lecz bezskutecznie.

Z czasem wokół św. Klary zgromadziły się kobiety pragnące żyć tak jak ona. Powstała wspólnota Pań Ubogich, późniejszych klarysek. Przez ponad 40 lat Klara prowadziła siostry w duchu radykalnego ubóstwa. Jej świętość nie polegała wyłącznie na niezwykłych wizjach – objawiała się też w pielęgnowaniu chorych, pokornej pracy, modlitwie i niezłomności wobec nacisków. Potrafiła z jednakowym spokojem rozmawiać zarówno z prostymi siostrami, jak i z papieżem. Święta Klara nie tylko poszła śladami Franciszka, ale też sama wyznaczyła drogę, którą od ośmiu stuleci idą kolejne pokolenia kobiet.

Święta Klara, dziewica ur. ok. 1194 r. zm. 11 sierpnia 1253 r.