Pochodził z leżącej na południu Francji Akwitanii – z Bordeaux, gdzie urodził się w bardzo zamożnej rodzinie. Tworzył zręby wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa. Jego nauczycielem był wybitny retor i poeta Auzoniusz. Paulin wcześnie rozpoczął karierę polityczną jako zarządca Kampanii. W 379 r. poślubił Teresę, chrześcijankę z Hiszpanii, i wkrótce przyjął chrzest z rąk św. Delfina, biskupa Bordeaux. Z Teresą miał syna Celsusa, który jednak szybko zmarł. W 394 r. – z woli miejscowej ludności i za zgodą żony – przyjął święcenia kapłańskie. Prowadził życie mnicha, lecz duchowieństwo i ludność wybrali go w 410 r. na biskupa Noli. Konsekwentnie walczył z herezją pelagianizmu. Odznaczał się ogromną wrażliwością na ubogich. Święty Grzegorz Wielki nazwał go prawdziwym pasterzem miłości. Paulin był ze swoim ludem w okresie najazdów barbarzyńców. W jednym ze swoich wierszy napisał: „Dla mnie jedyną sztuką jest wiara, a poezją Chrystus – At nobis ars una fides, et musica Christus” (Carmen XX, 32). „Jego poezje są pieśniami wiary i miłości, w których codzienna historia małych i wielkich wydarzeń traktowana jest jako historia zbawienia, jako historia Boga z nami” – powiedział Benedykt XVI.

Jako biskup Paulin nawiązał szerokie relacje z wieloma osobistościami Kościoła, przyjaźnił się m.in. ze świętymi: Augustynem (+ 430 r.) i Hieronimem (+ 419 lub 420 r.).

Św. Paulin z Noli, biskup ur. 353 r. zm. 22 czerwca 431 r.