Efraim to hebrajskie imię nadane przez Józefa drugiemu synowi, zrodzonemu z Asenat. Księga Rodzaju podaje tu ludowe wytłumaczenie znaczenia słowa „Efraim”, wkładając w usta ojca następującą wypowiedź: „Uczynił mnie Bóg płodnym w kraju mojej niedoli”. Jest ono bliskie etymologii tego słowa, która uznaje zwrot „żyzne miejsce” za jego najbardziej prawdopodobne znaczenie.
Efraim, wraz ze swym bratem, został pobłogosławiony przez Jakuba. Nie byłoby to dziwne, gdyby nie to, że patriarcha położył na jego głowie prawą dłoń. Tym samym nie tylko uznał go za swego syna, ale przyznał mu – mimo interwencji Józefa – przywilej starszeństwa przed pierworodnym Manassesem. Ten akt stanowił zapowiedź i uzasadnienie przewagi szczepu wywodzącego się z Efraima nad szczepem pochodzącym od Manassesa.
Z czasem termin „Efraim” stał się określeniem jednostki administracyjnej wchodzącej w skład królestwa biblijnego Izraela. Księga Jozuego, mówiąc o podziale zdobytej ziemi, wspomina początkowo o terytoriach Józefa, ale potem przypisuje je Efraimowi i Manassesowi. Do Manassesa należało Sychem wraz z otaczającą je żyzną doliną, a Efraim posiadł ziemie żyźniejsze i lepiej chronione. Ten podział wydaje się odzwierciedlać sytuację z okresu panowania Dawida. W czasach Salomona Sychem i otaczające je wzniesienia przyłączono do obszaru Efraima. Tym samym ziemia Efraima to teren położony w centralnej części kraju.
Po podziale monarchii termin „Efraim” stał się synonimem Królestwa Północnego. To królestwo sprzymierzyło się z Damaszkiem przeciw Judzie, wywołując bratobójczą wojnę zwaną syro-efraimską. W nauczaniu Ozeasza Efraim stał się symbolem niewierności przymierzu zawartemu z Bogiem. W okresie niewoli babilońskiej natomiast Ezechiel zapowiadał połączenie Efraima i Judy w czasach mesjańskich.
Z ziemią Efraima związane były ważne miejsca i osoby. Tu znajdowały się sanktuaria Betel, Szilo i Sychem. Z tego pokolenia wywodzili się Jozue, Samuel i Jeroboam, który domagał się prymatu władzy Boga nad władzą króla (choć później sam Jeroboam sprzeniewierzył się Bogu). Z tym obszarem byli związani również sędziowie – wyzwoliciele: Tola, Abdon i Debora.
Słowo „Efraim” stanowi też nazwę miasta położonego w pobliżu Betel, na terytorium ziem efraimskich. Tam Absalom zabił swego przyrodniego brata Amona, mszcząc się za zhańbienie przez niego Tamar. Słowem „Efraim” określano również las położony na terenie Zajordania, w okolicy Machanaim, gdzie zginął Absalom. Obie nazwy łączyły się z żyznością ziem w okolicy owego miasta oraz na obszarze lasu. W określeniu „las efraimski” niektórzy widzą sugestię, że pewne obszary Zajordania, które należały wcześniej do okręgu Manassesa, mogły zostać przejęte przez Efraimitów.
W Nowym Testamencie słowo „Efraim” pojawia się tylko raz. To wspomnienie w Ewangelii według św. Jana (por. 11, 54) o pobycie Jezusa w mieście Efraim. Czy jest to miasto tożsame ze wspominanym w Starym Testamencie? Tego nie wiemy.
Ewangelista Łukasz rozpoczyna opis Ofiarowania Jezusa od słów: „gdy upłynęły dni ich oczyszczenia”. O czym mówi św. Łukasz?
Prawo Mojżeszowe wyraźnie oddziela rzeczy czyste od nieczystych. Człowiek nieczysty jest skażony śmiercią, gdyż rytualna nieczystość ma najczęściej związek z zetknięciem się człowieka ze śmiercią w sposób dosłowny lub symboliczny. Wówczas nie może on wejść do świątyni i uczestniczyć w aktach kultu, nie może dotykać osób i rzeczy czystych, itd. Księga Kapłańska podaje, że nieczystym staje się każdy, kto dotknie zmarłych osób lub martwych zwierząt, naczyń lub ubrań, które miały kontakt z czymś nieczystym. Podobnie każdy, kto miał kontakt z cierpiącymi na trąd lub inne choroby skóry, z kobietami w czasie menstruacji lub po urodzeniu dziecka. Czas nieczystości rytualnej był szczegółowo określony przez Prawo i zależny od powodu zaciągnięcia owej nieczystości. Jednym ze sposobów oczyszczenia, obok ofiar, był upływ odpowiedniego czasu. I o tym właśnie wspomina św. Łukasz. Tekst mówi o zbieżności dwóch powodów obecności Świętej Rodziny w świątyni – minęły dni nieczystości dla Maryi (poddała się więc rytuałowi oczyszczenia – tewila), ale też należało ofiarować pierworodnego Syna Bogu, a następnie wykupić Go (obrzęd pidyon haben – por. Wj 13, 11–16). O co więc chodzi z owymi „dniami oczyszczenia”? Otóż, według Tory, matka po urodzeniu syna pozostawała nieczysta przez 7 i 33 dni (w sumie 40 dni), po urodzeniu córki zaś – przez 14 i 66 dni (w sumie 80 dni). A zatem po 40 dniach od urodzenia Jezusa Maryja ma spełnić przepisy Prawa – złożyć jednorocznego baranka na ofiarę całopalną i młodego gołębia lub synogarlicę na ofiarę przebłagalną. Jeśli z powodu ubóstwa kobieta nie może ofiarować baranka, wówczas może złożyć w ofierze dwie synogarlice albo dwa młode gołębie (jednego na ofiarę całopalną i jednego na ofiarę przebłagalną; por. Kpł 12, 2-4). Był też inny sposób oczyszczenia. Kobieta odzyskiwała czystość rytualną przez całkowite zanurzenie się (tewila) w mykwie (basenie), bo woda jest symbolem życia, odrodzenia i świętości. Rolą ojca natomiast było spełnienie obrzędu „wykupienia pierworodnego syna” (pidyon haben). Obowiązek ten przypadał na 31. dzień po urodzeniu syna, ale można było też spełnić go później. Księga Wyjścia nakazuje, by wszyscy pierworodni płci męskiej (człowiek i zwierzęta) byli ofiarowani Bogu, a następnie wykupieni przez złożenie właściwej ofiary. A zatem ofiarowując pierworodnego Syna w świątyni, Maryja i Józef, tak jak wszyscy wierzący rodzice, uświadamiali sobie, że ich dziecko należy wpierw do Boga. Święty Łukasz, opisując spełnienie przepisów Prawa przez Świętą Rodzinę, wyraźnie zaznacza, że dopiero po tym opuścili oni Betlejem i udali się do Nazaretu, do rodzinnych stron Maryi. Wcześniej przecież opisywał wędrówkę Józefa i Maryi z Nazaretu do Betlejem z powodu spisu ludności. Dlatego Jezus będzie nazywany Nazarejczykiem lub Galilejczykiem. Jemu współcześni będą Go identyfikować z tym właśnie miastem, a nie z Betlejem, choć i Łukasz, i Mateusz o Betlejem wspominali.
Dlaczego Kościół uznaje spirytyzm i wywoływanie duchów za tak niebezpieczne, nawet jeśli udział w seansie jest motywowany jedynie ciekawością?
Ludzka dusza jest jak dom, który nigdy nie pozostaje pusty. Jeśli nie zamieszkuje go Bóg, natychmiast wprowadzają się tam inni, mroczni lokatorzy. Spirytyzm i wywoływanie duchów – nawet motywowane jedynie dziecięcą ciekawością – są w rzeczywistości otwieraniem drzwi, przez które do wnętrza człowieka wślizguje się duch zamieszania.
Policja zatrzymała 12 chrześcijan uczestniczących w nabożeństwie w L’Ayaida, 36 km na wschód od Oranu. Władze powołały się na przepisy regulujące działalność wyznań niemuzułmańskich. Prawo przewiduje sankcje m.in. za działania mające na celu nawrócenie muzułmanina oraz rozpowszechnianie materiałów mających „podważyć wiarę muzułmanina”.
Do zatrzymania doszło 14 września w ośrodku „House of Refuge”, związanym z pastorem Youcefem Ourahmane, wiceprzewodniczącym Kościoła Protestanckiego w Algierii (EPA). Ośrodek udziela pomocy m.in. kobietom znajdującym się w trudnej sytuacji i ich rodzinom.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
