W uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca, obchodzimy w Kościele Dzień Świętości Życia. Wiele osób podejmuje tego dnia Duchową Adopcję Dziecka Poczętego – to modlitwa w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy różańcowej oraz krótkiej modlitwy w intencji dziecka i jego rodziców.

Barbara i Andrzej Otfinowscy od 10 lat koordynują duchową adopcję w Parafii św. Jana Apostoła na wrocławskim Zakrzowie, sami podejmują ją znacznie dłużej. – Tyle bezbronnych dzieci jest dzisiaj zabijanych, że trzeba się za nimi wstawiać, trzeba je ratować. Nie pójdziemy walczyć z mieczem, ale możemy chwycić za różaniec – przekonuje Andrzej Otfinowski.

– Ta modlitwa zajmuje naprawdę niewiele czasu – kilka minut dziennie – a oprócz tego, że ratuje życie dziecka, zmienia też nas. I przemienia rodzinę dziecka, za które się modlimy, zmienia jego rodziców, dziadków – dodaje pani Barbara.

Państwo Otfinowscy mają czwórkę dzieci. – Podczas czwartej ciąży doświadczyliśmy dużych trudności.

Początek był dla mnie czasem lęku, trzy miesiące życia „w piwnicy”. Ale wiele osób otoczyło mnie wtedy modlitwą i w moje serce wlała się nadzieja. Doświadczyłam mocy modlitwy i jestem przekonana, że ta modlitwa wyciągnęła mnie z „czarnej dziury”. Od tamtego momentu jeszcze świadomiej podchodzę do duchowej adopcji, bo modlitwa naprawdę ratuje życie. Otoczenie nienarodzonego dziecka Różańcem jak tarczą działa cuda – dzieli się swoim świadectwem Barbara Otfinowska.

Duchowa adopcja w Parafii św. Jana Apostoła to nie jednorazowa uroczystość 25 marca, ale też comiesięczne spotkania. – Po uroczystym podjęciu duchowej adopcji podczas Eucharystii 25 marca – poprzedzanej dniami skupienia czy rekolekcjami – spotykamy się na wspólnej modlitwie 25 dnia każdego miesiąca aż do grudnia. Na zakończenie, w Święto Młodzianków, mamy Mszę św., cieszymy się z narodzin naszych dzieci. Po Eucharystii jest agapa, wielki tort urodzinowy, dzielimy się swoimi świadectwami, jak przeżywaliśmy te dziewięć miesięcy – opowiada Andrzej Otfinowski.

Z wdzięcznością mówi o otwartości i życzliwości księdza proboszcza i wsparciu wikariuszy. Zaznacza, że chętnych do podjęcia duchowej adopcji w parafii jest wielu: – W ostatnich latach to około 120-140 osób. I bardzo wielu z nich przychodzi także co miesiąc na wspólne nabożeństwo. To naprawdę rzesza ludzi, którzy modlą się za nienarodzonych. Bo każde życie jest ważne, każde życie jest cenne i staramy się o nie walczyć.

Małżeństwo pierwszy raz z duchową adopcją zetknęło się kilkanaście lat temu podczas rekolekcji w duchu Domowego Kościoła: – Rekolekcje oparte były na nauce św. Jana Pawła II – pojawiło się, co Karol Wojtyła mówił o cywilizacji śmierci, o świętości życia, obecna była także encyklika „Evangelium vitae”. Na tej „bazie” otrzymaliśmy zachętę do adopcji dziecka poczętego i ta „baza” towarzyszy nam do dziś – wspomina Andrzej Otfinowski.