Początek rozdziału 11. Księgi Izajasza zawiera niezwykle sugestywną zapowiedź mesjańską. Panowanie zapowiadanego przez proroka Mesjasza stanie się źródłem pokoju, sprawiedliwości i harmonii. Proroctwo to, bogate w symbolikę, podkreśla Boży plan odnowienia i odrodzenia stworzenia.
Początek rozdziału 11. Księgi Izajasza zawiera niezwykle sugestywną zapowiedź mesjańską. Panowanie zapowiadanego przez proroka Mesjasza stanie się źródłem pokoju, sprawiedliwości i harmonii. Proroctwo to, bogate w symbolikę, podkreśla Boży plan odnowienia i odrodzenia stworzenia.
Fundament Izajaszowej zapowiedzi stanowi proroctwo o pędach wyrastających z pnia Jessego. Symbolizuje ono nadzieję na odnowę po sądzie, który doprowadził do upadku Izraela. „Pęd” oznacza nowe otwarcie, związane z nastaniem prawowitego władcy z dynastii Dawidowej, która miała ciągłość z Bożym przymierzem. Duch Pański spocznie na tym słudze i obdarzy go darami do pełnienia powierzonej mu przez Boga misji. W ten sposób będzie on uosabiał Boży ideał mądrości i sprawiedliwości.
Obraz przechodzi w poetycki opis harmonii między wszystkimi stworzeniami. Zwierzęta, nawet te drapieżne, współistnieją pokojowo: wilk i baranek, lew i cielę, symbolizując powszechny pokój i przywrócenie harmonii stworzenia, która została naruszona przez grzech. Boża interwencja oznacza nastanie nowej ery. Duchowa odnowa doprowadzi do końca wojen, przemocy oraz zniszczenia. Znajomość Boga i Jego przymierza stanie się powszechna, wypełniając całą ziemię. Korzeń Jessego stanie się znakiem dla wszystkich narodów i jednocześnie zachętą do poszukiwania Boga szczerym sercem, aby otrzymać udział w Jego obietnicach.
Reklama
Motyw korzenia Jessego wyraża nadzieję na Bożą interwencję i podniesienie Izraela z upadku, a zarazem zawiera konkretny obraz realizacji tego. Siedmioraki opis daru Ducha podkreśla pełnię i doskonałość mądrości i sprawiedliwości zapowiedzianego Mesjasza.
Obraz pokoju wśród natury symbolizuje usunięcie wrogości, a to może przynieść jedynie panowanie Boga, odnawiające skażoną słabością naturę. Powszechna znajomość Pana odnosi się do odkupionego stworzenia przenikniętego Bożą prawdą. Obraz korzenia Jessego stanowi klamrę prorockiej zapowiedzi, która ma charakter eschatologiczny, wskazując na przyszłe spełnienie wszystkich obietnic w Chrystusie oraz ostateczne odnowienie całego stworzenia.
Jesse był ojcem króla Dawida, co czyniło go kluczową postacią w rodowodzie dynastii Dawidowej. W tradycji biblijnej symbolizuje on linię rodową, z której będzie pochodził Mesjasz. Termin „korzeń” w kontekście Księgi Izajasza oznacza ciągłość z królewską linią Dawida, ale także wskazuje na coś nowego, wyrastającego ze starego fundamentu – zapowiada nadzieję i odnowę zakorzenioną w obietnicach przymierza danych Dawidowi.
Kiedy Izajasz mówi o „korzeniu Jessego”, wskazuje na przyszłą postać mesjańską, którą wiara chrześcijańska utożsamia z Jezusem Chrystusem. Mesjasz będzie pochodził z rodu Dawida, spełniając Bożą obietnicę wiecznego tronu złożoną potomkom Jessego. „Korzeń Jessego” oznacza zatem Bożą zapowiedź nowego, sprawiedliwego władcy, wywodzącego się z rodu Dawida. Podkreśla on zarówno ciągłość z królewskim dziedzictwem Izraela, jak i Boski autorytet oraz misję Mesjasza, który przyniesie światu sprawiedliwość i pokój.
Ewangelista Łukasz rozpoczyna opis Ofiarowania Jezusa od słów: „gdy upłynęły dni ich oczyszczenia”. O czym mówi św. Łukasz?
Prawo Mojżeszowe wyraźnie oddziela rzeczy czyste od nieczystych. Człowiek nieczysty jest skażony śmiercią, gdyż rytualna nieczystość ma najczęściej związek z zetknięciem się człowieka ze śmiercią w sposób dosłowny lub symboliczny. Wówczas nie może on wejść do świątyni i uczestniczyć w aktach kultu, nie może dotykać osób i rzeczy czystych, itd. Księga Kapłańska podaje, że nieczystym staje się każdy, kto dotknie zmarłych osób lub martwych zwierząt, naczyń lub ubrań, które miały kontakt z czymś nieczystym. Podobnie każdy, kto miał kontakt z cierpiącymi na trąd lub inne choroby skóry, z kobietami w czasie menstruacji lub po urodzeniu dziecka. Czas nieczystości rytualnej był szczegółowo określony przez Prawo i zależny od powodu zaciągnięcia owej nieczystości. Jednym ze sposobów oczyszczenia, obok ofiar, był upływ odpowiedniego czasu. I o tym właśnie wspomina św. Łukasz. Tekst mówi o zbieżności dwóch powodów obecności Świętej Rodziny w świątyni – minęły dni nieczystości dla Maryi (poddała się więc rytuałowi oczyszczenia – tewila), ale też należało ofiarować pierworodnego Syna Bogu, a następnie wykupić Go (obrzęd pidyon haben – por. Wj 13, 11–16). O co więc chodzi z owymi „dniami oczyszczenia”? Otóż, według Tory, matka po urodzeniu syna pozostawała nieczysta przez 7 i 33 dni (w sumie 40 dni), po urodzeniu córki zaś – przez 14 i 66 dni (w sumie 80 dni). A zatem po 40 dniach od urodzenia Jezusa Maryja ma spełnić przepisy Prawa – złożyć jednorocznego baranka na ofiarę całopalną i młodego gołębia lub synogarlicę na ofiarę przebłagalną. Jeśli z powodu ubóstwa kobieta nie może ofiarować baranka, wówczas może złożyć w ofierze dwie synogarlice albo dwa młode gołębie (jednego na ofiarę całopalną i jednego na ofiarę przebłagalną; por. Kpł 12, 2-4). Był też inny sposób oczyszczenia. Kobieta odzyskiwała czystość rytualną przez całkowite zanurzenie się (tewila) w mykwie (basenie), bo woda jest symbolem życia, odrodzenia i świętości. Rolą ojca natomiast było spełnienie obrzędu „wykupienia pierworodnego syna” (pidyon haben). Obowiązek ten przypadał na 31. dzień po urodzeniu syna, ale można było też spełnić go później. Księga Wyjścia nakazuje, by wszyscy pierworodni płci męskiej (człowiek i zwierzęta) byli ofiarowani Bogu, a następnie wykupieni przez złożenie właściwej ofiary. A zatem ofiarowując pierworodnego Syna w świątyni, Maryja i Józef, tak jak wszyscy wierzący rodzice, uświadamiali sobie, że ich dziecko należy wpierw do Boga. Święty Łukasz, opisując spełnienie przepisów Prawa przez Świętą Rodzinę, wyraźnie zaznacza, że dopiero po tym opuścili oni Betlejem i udali się do Nazaretu, do rodzinnych stron Maryi. Wcześniej przecież opisywał wędrówkę Józefa i Maryi z Nazaretu do Betlejem z powodu spisu ludności. Dlatego Jezus będzie nazywany Nazarejczykiem lub Galilejczykiem. Jemu współcześni będą Go identyfikować z tym właśnie miastem, a nie z Betlejem, choć i Łukasz, i Mateusz o Betlejem wspominali.
O pokój, zgodę i odnowę wiary we Francji modlił się papież w Grocie Massabielskiej sanktuarium w Lourdes. Matce Bożej. Ojciec Święty powierzył także chorych, cierpiących oraz wszystkich, którzy szukają tu siły i uzdrowienia.
W sobotni wieczór Leon XIV rozpoczął drugi etap swojej podróży do Francji: pobyt w Lourdes. Prosto z lotniska udał się do miejsca objawienia Matki Bożej, gdzie zawierzył wstawiennictwu Maryi Francuzów i wszystkie ich sprawy. „Prosimy Cię, Matko Boża, za Francję” – wołał, jako trzeci papież w historii, pielgrzymujący do Massabielskiej groty.
Podczas Pielgrzymki Małżeństw i Rodzin abp Zbigniew Zieliński w kazaniu skrytykował politykę społeczną i edukacyjną. Wracają tendencje wyręczania małżonków z ich funkcji wychowawczych - mówił.
Zakończona w niedzielę dwudniowa 42. Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę odbyła się pod hasłem „Małżeństwo rodzi życie".
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
