Filmy na lato nie muszą być najmądrzejsze, ale głupie też nie powinny być. Oba filmy dostarczają rozrywki na nie najgorszym poziomie, na który wspięli się i reżyserzy, i scenarzyści, i aktorzy. Pierwszy z nich to psychologiczny thriller, zrobiony za małe pieniądze i rozgrywający się w dużej części, jak można było przypuszczać, na plaży. Australijski piasek i morze wyglądają jak na widokówkach. Tytułowy surfer (w tej roli świetny Nicholas Cage), który przyjechał w ten plener z synem i dwiema deskami, trafia na grupę miejscowych surferskich osiłków pod wodzą Scally’ego (nie najgorszy Julian McMahon). Musi dojść do konfliktu, ale nie spodziewajmy się prostej opowieści. Na widza, obok gęstej atmosfery i niepokojącego klimatu, czyha, rzecz jasna, drugie dno. A zaczyna się od kradzieży desek surfingowych... Jak to trzeba uważać na plaży!

W drugim thrillerze – oczywiście, szpiegowskim – atmosfera też jest gęsta, napięcie można kroić nożem, a drugie dno to mało, znajdzie się też kolejne. Za to brak jest pościgów, strzelaniny i wybuchów, prawie wszystko rozstrzyga się w świetnych potyczkach słownych. George Woodhouse (w tej roli Michael Fassbender), as wywiadu, ma rozpracować zdrajcę w pewnej agencji wywiadowczej, wśród grupy dobrych znajomych. Na znalezienie odszczepieńca ma kilka dni, a zadanie tym trudniejsze, że wśród najbardziej podejrzanych jest jego żona Kathryn (Cate Blanchett)! Na początek zaprasza podejrzanych na kolację, by powoli zacząć grę; a my do końca nie będziemy pewni niczego. I komu tu ufać?!