Dzień dobry,
z zainteresowaniem przeczytałam w numerze 18/2025 „Niedzieli” tekst bp. Andrzeja Przybylskiego pt. „Życie na popękanym fundamencie”. W kontekście tego tematu chcę przekazać kilka myśli. Wstępnie podam, że mam 65 lat, jestem po rozwodzie. W 1994 r. mąż spowodował wypadek samochodowy, w wyniku którego miałam 56% utraty zdrowia. Pociągnęło to za sobą 2 lata leczenia. Córka miała wówczas 2 lata, syn – 7. Mąż zostawił mnie i dzieci (nie miał żadnego kontaktu z nimi i nie płacił alimentów, mimo prawomocnego wyroku...). Gdyby nie pomoc moich rodziców (dziś mama ma 87 lat, a tata – 92 lata), nie byłoby szans na nic. Potem, w 2009 r., na pasach potrąciła mnie autem 23-latka (51% utraty zdrowia). Znów czekały mnie 2 lata leczenia, przez rok nawet po mieszkaniu nie mogłam chodzić z kulami, nie było bowiem zrostu w lewym, już raz złamanym kolanie. (...)
Dzieci mają już swoje rodziny, a ja po ukończeniu leczenia i powrocie do pracy adiunkta w 2013 r. zostałam „przesunięta” przez władze uczelni na stanowisko administracyjne (z jedną trzecią pensji adiunkta). Gdybym nie była aktywna społecznie, po prostu by mnie zwolniono...
Stan depresji trwał długo, gdyby nie św. Ojciec Pio, św. Rita, św. Jan Paweł II, byłoby ciężko.
Były też pewne damsko-męskie przyjaźnie. Teraz jestem sama.
Zastanawiam się w sprawie młodzieży: czy księża zawsze powinni zaczynać od dogmatów wiary, czy jednak nie powinni najpierw poznać historii młodych. W Telewizji Trwam jest program „Tam, gdzie Bóg płacze”, w którym księża wyrażają opinie: najpierw trzeba dać chleb, a potem mówić o Bogu...
Czy zranione duchowo osoby można mierzyć tą samą miarą? W pewnych sytuacjach chyba należy...
Z Panem Bogiem – Maria