Obraz krakowski namalował ok. 1668 r. br. Łukasz od św. Karola, karmelita bosy w klasztorze Santa Maria della Scala w Rzymie. Ojciec Bartłomiej Józef Kucharski, także karmelita bosy, w okolicznościowej publikacji o sanktuarium św. Józefa, patrona miasta Krakowa, przypomina, że w drugiej połowie XVII i na początku XVIII wieku wojny, kataklizmy, zarazy dokonywały ogromnych zniszczeń i dziesiątkowały ludność w Polsce. „Szacuje się, że w latach 1702-10 Polska straciła jedną trzecią ludności. Sam zaś Kraków doświadczony został utratą dwóch trzecich swoich mieszkańców” – napisał o. Kucharski i dodał, że w tej sytuacji „oczy Krakowa, a zwłaszcza jego rajców, skierowały się ku obrazowi św. Józefa w kościele karmelitańskim”. W oficjalnym dokumencie z 1714 r. napisano: „Obawiając się ostatecznego głodu, postanowiliśmy obrać za patrona pryncypialnego Józefa św., będącego żywicielem Chrystusa i głównym ekonomem Kościoła, piastunem Anielskiego Chleba...”.

Patron nr 1

Stosowne pisma wysłano do Kongregacji Obrzędów w Rzymie, która po przebadaniu sprawy wydała w 1715 r. dekret zatwierdzający wybór św. Józefa na głównego patrona Krakowa. Jeszcze w tym samym roku bp Kazimierz Łubieński oddał miasto pod opiekę św. Józefa. Jak podkreśla autor wspomnianej publikacji, swoje zrobili karmelici bosi oraz Arcybractwo św. Józefa.

Były czasy, że o cudownym wizerunku św. Józefa w Krakowie zapomniano. Jego kult karmelici bosi zaczęli przywracać po 1932 r. Ponownie oddano Kraków i jego mieszkańców pod opiekę św. Józefa 19 marca

1981 r., co uczynił ówczesny metropolita krakowski kard. Franciszek Macharski. Czy to przypadek, że 40 lat później – 19 marca br. kolejny metropolita krakowski ogłosi kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny sanktuarium św. Józefa?

Informacja o ogłoszeniu przez papieża Franciszka Roku św. Józefa dotarła do krakowskiego klasztoru w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. – Świętowaliśmy w naszym kościele uroczystość odpustową. Po Mszy św. usiedliśmy do kolacji, a kiedy dotarła do nas ta informacja, uświadomiłem sobie, że to dla nas czas łaski, w którym powinniśmy prosić pasterza diecezji o dar sanktuarium – opowiada o. Damian Sochacki, karmelita bosy, przeor klasztoru. Podkreśla: – Święty Józef pojawia się w historii Kościoła w szczególnych okolicznościach. Gdy ludziom przychodzi się zmierzyć z zarazą, wojnami, biedą, wtedy proszą oni ziemskiego ojca Pana Jezusa o wstawiennictwo i pomoc. Przeor uważa, że właśnie w takich czasach żyjemy – pandemia COVID-19 nas paraliżuje, dezorganizuje życie społeczne, a w nim także życie religijne, i coraz niekorzystniej wpływa na ludzi.

Kult

Czciciele św. Józefa byli i nadal są w Krakowie, o czym mogą świadczyć m.in. środowe nabożeństwa w kościele przy Rakowickiej. Ojciec Damian informuje: – W tym dniu modlimy się przed cudownym obrazem św. Józefa, przed którym już ponad 300 lat temu modlili się krakowianie. Tak samo jak oni klękamy i prosimy św. Józefa o wsparcie w naszych ziemskich potrzebach. Co ciekawe, gdy otwieramy księgi intencji z minionych wieków, to się okazuje, że przychodzimy z podobnymi potrzebami: prosimy o zdrowie, o pokój w rodzinie, o dobrego męża/ dobrą żonę, o pracę. Rodzice coraz częściej proszą o dar wiary dla dzieci. Nowością są prośby o to, aby praca była godna, by nie zniewalała i przynosiła satysfakcję...

W sposób szczególny karmelici bosi pomagają pojednać się z Bogiem. – Tak odczytaliśmy naszą misję: aby prosić nie tylko o zdrowie ciała, ale i o zdrowie duszy – przyznaje o. Damian i dodaje: – Stąd dyżury w konfesjonale oraz otwarcie na kierownictwo duchowe. Zaznacza też, że św. Józef jest nauczycielem głębokiej wewnętrznej modlitwy. Wyjaśnia: – Możemy się od niego uczyć, jak przyjmować wolę Bożą, jak zgadzać się w ciszy z tym, co przygotował dla nas Ojciec w niebie.

Pandemia nie przerwała środowych nabożeństw odprawianych od lat przed cudownym wizerunkiem. Przed zbliżającą się uroczystością św. Józefa w świątyni trwa wielka nowenna, ale czciciele Cieśli z Nazaretu przychodzą do otwartego kościoła o każdej porze dnia. Zapalają świeczkę przed ołtarzem św. Józefa, powierzają mu swoje potrzeby i wracają do codzienności. Gdy dopytuję, czy dziękują, ojciec przeor, uśmiechając się, stwierdza: – To jest tak jak w Ewangelii: z dziesięciu uzdrowionych jeden przychodzi podziękować. Oczywiście, niektórzy poruszeni tym, czego doświadczyli, przychodzą do nas, aby się podzielić. Zgłaszają też chęć zrobienia czegoś dla tej świątyni, w której zostali wysłuchani.

Mężczyźni

Ojciec przeor z zadowoleniem mówi, że coraz częściej przed cudownym obrazem św. Józefa klęczą mężczyźni. – Kult św. Józefa przyciąga mężczyzn, którzy są wrażliwi religijnie i się tego nie wstydzą – zauważa i dodaje: – Bywa tak, że w Mszy św. odprawianej w naszym kościele o 7.30, tradycyjnie poświęconej św. Józefowi, uczestniczą sami mężczyźni. Są w różnym wieku, przybywają z różnych stron Krakowa, modlą się, czuwają w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu. Patrząc na nich, dochodzimy do wniosku, że św. Józef staje się lekarstwem, patronem, który pomaga mężczyznom wrócić do Kościoła i odkryć siłę wiary. Ma w tym pomagać także reaktywowanie Arcybractwa św. Józefa. – Ponad 300 lat temu arcybractwo wiązało ze sobą mężczyzn różnych stanów: mieszczan, szlachtę, dworzan, ale też ludzi prostych i duchowieństwo – przypomina o. Damian. I dodaje, że łączyła ich idea upowszechniania kultu św. Józefa oraz naśladowanie go. Jednoczyła ich nie tylko modlitwa i formacja, ale też konkretna działalność o charakterze charytatywnym.

Ojciec Damian zwraca też uwagę na wyznanie św. Teresy od Jezusa, że św. Józef nie tylko był dla niej nauczycielem modlitwy, ale także pomagał w sprawach ekonomicznych. – To doświadczenie św. Teresy, która napisała, że wyprasza za wstawiennictwem św. Józefa to wszystko, o co prosi, a nawet więcej, jest mi bliskie – wyznaje o. Damian i podkreśla: – Jestem tutaj przeorem od kilku miesięcy i sam doświadczam bardzo mocno opieki św. Józefa. Mieszkamy w potężnych zabytkowych obiektach, które trudno utrzymać – czasem wydaje się to wręcz niemożliwe. Tymczasem, gdy przeglądam z miesiąca na miesiąc rachunki, dziwię się, w jaki niesamowity sposób Bóg troszczy się o nas i o wszystkich przybywających do naszego sanktuarium...