Dziesięciu odpowiedziało na głos powołania i wytrwali w seminaryjnej formacji, aby 25 maja w archikatedrze wrocławskiej przyjąć święcenia prezbiteratu, których udzielił abp Józef Kupny.
W liturgii święceń wzięli udział wszyscy biskupi archidiecezji: bp Andrzej Siemieniewski, o. bp Jacek Kiciński CMF oraz abp senior Marian Gołębiewski. Eucharystię koncelebrowała liczna grupa kapłanów, a wśród nich proboszczowie z rodzinnych parafii nowo wyświęconych.
Homilię wygłosił wrocławski metropolita. W refleksji nad Ewangelią nie uciekł od bieżących trudności, z którymi zmaga się Kościół. Płynący Piotrową łodzią, w którą ostatnio uderzają nie tyle wichry zewnętrzne, ale poważne problemy załogi, potrzebowali szczerego i odważnego komentarza pasterza. Abp Kupny podkreślał, że najważniejszym wymaganiem, jakie Chrystus podstawił przed Piotrem była miłość, dlatego to właśnie Piotra spytał aż trzy razy, czy aby na pewno miłuje Go bardziej, aniżeli pozostali, bo ważne jest, aby pasterz przewyższał innych w miłowaniu. – Podstawą miłości pasterza do owiec jest miłość – mówił. Wyjaśnił też czym jest życie kapłana w dzisiejszym świecie, zachęcał, aby nowo wyświęceni nie oszczędzali swoich sił i czasu, by służyć. – Bądźcie wrażliwi na wszelką krzywdę, zwłaszcza na krzywdę wyrządzoną dzieciom. Bądźcie godnymi szafarzami sakramentów świętych i Bożego miłosierdzia w sakramencie pokuty. Starajcie się prowadzić życie na poziomie nieodbiegającym od poziomu życia waszych wiernych. Troszczcie się o jedność i budujcie ją każdego dnia w waszych wspólnotach parafialnych – powiedział, podkreślając, że to właśnie od jakości ich pracy i posługi zależy kształt Kościoła w naszej ojczyźnie, jego wiarygodność, dynamizm, świeżość i świętość. – „Chrystus bierze kapłana w posiadanie, mówiąc: „Należysz do mnie”. Ale jednocześnie mówi mu: „Znajdujesz się pod opieką Moich rąk. Jesteś ukryty w Moich dłoniach i w ten sposób znajdziesz się w przestrzeni Mojej miłości. Bądź Moim przyjacielem, nie sługą” – mówił abp Kupny nawiązując do słów Benedykta XVI.
Księża neoprezbiterzy ze swoimi pasterzami i przełożonymi
W przeddzień uroczystości Zesłania Ducha Świętego w bazylice archikatedralnej w Przemyślu 9 diakonów Wyższego Seminarium Duchownego przyjęło święcenia kapłańskie z rąk abp. Adama Szala, metropolity przemyskiego.
Święcenia kapłańskie wieńczą sześcioletni etap formacji w seminarium duchownym. W tym czasie kandydaci do kapłaństwa obok wykładów w ramach uniwersyteckiego kursu teologii, formują się duchowo, duszpastersko, a przede wszystkim budują swoje człowieczeństwo, aby służyć innym.
Finał Księgi Hioba jest krótki jak wyrok po długim procesie. Hiob, który przez dziesiątki rozdziałów domagał się rozprawy, po teofanii z wichru mówi: „wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić”. Dodaje zdanie, które jest kapitulacją innego rodzaju niż ta, do której namawiali go przyjaciele: „mówiłem, nie rozumiejąc, o rzeczach zbyt cudownych dla mnie”. Hiob przyznaje się jedynie do granic poznania. To wielka różnica. Bóg zresztą za chwilę oświadczy przyjaciołom, że to oni „nie mówili o Mnie prawdy, jak sługa mój, Hiob”. „Dotąd Cię znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko”. Cała księga zmierza do tego jednego wersetu, od teologii referowanej do spotkania. Hiob otrzymał zamiast odpowiedzi obecność i ona wystarczyła. „Odwołuję i żałuję w prochu i popiele”. Proch i popiół są tu miejscem człowieka, który zobaczył miarę rzeczy. Grzegorz Wielki, którego Moralia in Iob są największym starożytnym komentarzem do tej księgi, widział w tym pokłonie początek prawdziwej mądrości. Więcej wie ten, kto wie, przed Kim stoi, niż ten, kto ma odpowiedzi. Epilog przywraca Hiobowi dobra w dwójnasób. Czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, siedmiu synów i trzy córki, którym, rzecz w Biblii wyjątkowa, nadano imiona i dano dziedzictwo „pomiędzy ich braćmi”. Ta podwójna restytucja bywa czytana płasko, jakby Bóg wyrównywał rachunek. Tekst mówi ostrożniej. Pan „przywrócił Hioba do dawnego stanu” (dosłownie odwrócił jego los), gdy ten „modlił się za swoich przyjaciół”. Odnowa przychodzi przez wstawiennictwo za tych, którzy zawinili wobec niego. Hiob umiera „stary i pełen dni”, jak brzmi formuła patriarchów. Jego historia pozostaje otwarta ku większej odpowiedzi. Da ją dopiero Ten, który sam przejdzie przez niesprawiedliwy proces i grób aż do restytucji poranka wielkanocnego.
Zgasły światła, zostały świece. W kościele św. Karola Boromeusza franciszkanie i wierni zatrzymali się przy ostatnich chwilach Biedaczyny z Asyżu.
3 października podczas Transitus wspominano jego przejście z tego świata do życia wiecznego. Nabożeństwo rozpoczęło się hymnem do św. Franciszka. Następnie odczytano jego list do braci oraz opis błogosławionej śmierci, którego autorem jest brat Tomasz z Celano.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
