Po jesiennych czarnych protestach na ulicach Warszawy pojawiła się życiodajna, słoneczna wiosna. Tak najkrócej można podsumować Marsz Świętości Życia, podczas którego uczciliśmy 12. rocznicę odejścia Jana Pawła II.
Mam jednak pewien niedosyt, bo w zestawieniu z „czarnym protestem” Marsz Świętości Życia wyglądał tak, jakby zło było nadaktywne, a dobro mocno ospałe. Ludzi dobrej woli jest znacznie więcej, ale musimy ich obudzić, wskazać, że obrona życia jest czymś pryncypialnym i podstawowym.
Oprócz tygodników katolickich, ulotek rozrzuconych w parafiach, zapowiedzi na oficjalnych stronach internetowych i wzmiankach w niektórych ogłoszeniach parafialnych, temat Marszu nie zaistniał. A przecież tydzień wcześniej było Zwiastowanie, które jest najlepszym biblijnym tematem pro-life. To podczas Zwiastowania, czyli Wcielenia, Bóg stał się maleńkim człowiekiem. W ilu parafiach z przekonaniem zachęcano wiernych, aby za tydzień poszli na Marsz Świętości Życia? W ilu wspólnotach ten temat był ważny, a w ilu bano się go, bo temat jest „polityczny”? Przypomnę, że aborcja to taki „polityczny zabieg”, podczas którego mordowany jest prawdziwy człowiek. Jest praktycznie tak samo niewinny, jak Ten, który zginął na krzyżu.
Jak obiecali, tak uczynili. Właśnie ukazał się „Raport jasnogórski 2016”. Z pewnością pamiętamy organizowane przez ojców paulinów debaty w Sali Rycerskiej na Jasnej Górze, trwające 9 miesięcy – od września 2015 r. do maja 2016 r. Zakończone obecnie raportem wielkie dysputy na temat Jasnogórskich Ślubów Narodu, złożonych 26 sierpnia 1956 r., zostały wyreżyserowane w historycznej przestrzeni, w którą wkroczyły nowoczesne media, kamery, estradowe światła. Przez 9 miesięcy trwały więc imponujące widowiska medialne z religijno-moralnym przesłaniem, skierowanym do całego narodu. W tych warunkach treści Jasnogórskich Ślubów Narodu, które przeszło 60 lat temu wyszły spod ręki i ojcowskiego serca kard. Stefana Wyszyńskiego, były opowiadane językiem współczesnym przez ekspertów z różnych dziedzin, a także świadków zwyczajnego życia.
Ten fragment należy do wielkiego wstępu Księgi Przysłów. Całość ma postać ojcowskiego pouczenia skierowanego do syna. Chodzi o wychowanie serca. Mądrość w Biblii nie zatrzymuje się na wiedzy. Prowadzi do życia prawego. Dotyka mowy, sądu, pracy, pieniędzy, przyjaźni oraz panowania nad sobą. Wersety 1-4 układają drogę ucznia przez serię poleceń. Trzeba przyjąć słowa, zachować przykazania, nakłonić serce ku roztropności, wołać o rozum, szukać jak srebra oraz jak ukrytego skarbu. Obraz wydobywania kruszcu uczy cierpliwości. Uczy też pokory. Prawda nie poddaje się człowiekowi od razu. Domaga się słuchania, pamięci oraz trudu. Już tu pojawia się ważna zasada duchowa. Kto szuka mądrości wytrwale, ten wchodzi w drogę bojaźni Pańskiej. Werset 5 odsłania cel tej drogi. Jest nim „bojaźń Pana” oraz „poznanie Boga”. Bojaźń nie oznacza lęku niewolnika. Oznacza cześć, posłuszeństwo oraz trzeźwe uznanie, że Bóg jest Panem życia. Takie usposobienie chroni przed pychą religijną. Człowiek nie używa już świętych rzeczy dla własnej przewagi. Uczy się przyjmować świat według miary Boga. Werset 6 przypomina, że mądrość pozostaje darem. Pan jej udziela. Z Jego ust wychodzą poznanie oraz rozum. Hebrajskie ḥokmāh wskazuje na mądrość życiową i moralną. Nie chodzi o zręczność ani o spryt. Chodzi o sztukę życia zgodnego z przymierzem. Dlatego Bóg strzeże prostolinijnych. Jest tarczą dla tych, którzy idą w uczciwości. W wersecie 7 występuje rzadkie słowo tušijjāh. Niesie myśl o mądrości skutecznej, która daje człowiekowi trwałość oraz wewnętrzną stałość. Końcowy werset prowadzi do rozeznania „sprawiedliwości, prawa oraz prawości”. To język życia wspólnego. Mądrość nie zamyka się w komnacie rozmyślania. Oświeca decyzje. Uczy, jak wydać słuszny sąd. Uczy, jak nie skrzywdzić słowem. Uczy, jak iść dobrą drogą pośród spraw zwyczajnych. Reguła św. Benedykta otwiera się podobnym wezwaniem: „Słuchaj, synu”. Kościół czyta więc ten fragment jako szkołę słuchania, które prowadzi do życia w pokoju.
Dziewice konsekrowane mieszkają we własnych domach i pracują w różnych zawodach. Czasem ich współpracownicy nie wiedzą, że siedzą biurko w biurko z dziewicą konsekrowaną – powiedział PAP franciszkanin konwentualny o. Sebastian Bielski. W Polsce żyje obecnie 479 dziewic konsekrowanych.
Najwięcej dziewic konsekrowanych żyje w archidiecezji krakowskiej (60) i archidiecezji warszawskiej (49), najmniej w diecezji zamojsko-lubaczowskiej (1) i archidiecezji gnieźnieńskiej (1). Jedyną polską diecezją, w której nie ma obecnie żadnej dziewicy konsekrowanej, jest diecezja sosnowiecka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
