Kto nie lubi świąt

Od Cecylii z Krakowa dostaliśmy tekst opracowany przez Antoniego Bochniarza. Poniżej zamieszczamy jego streszczenie, ponieważ w związku ze świętami jest bardzo aktualny.

Oto, co często słyszymy:

– W każdą Wigilię, kiedy wszyscy ludzie są szczęśliwi, ja nie mogę się doczekać, kiedy będzie już po wszystkim, żebym mogła odsunąć od siebie te paskudne wspomnienia.

– Boże Narodzenie to radosne i rodzinne święta, lecz nie dla kogoś, kto w tym dniu doświadczył zdrady, stracił wszystko: miłość, zaufanie i rodzinę. Jak odpowiedzieć dzieciom, gdzie jest tatuś?

– Leżałam, nie mogąc zasnąć, i myślałam o tych wszystkich szczęśliwych rodzinach, które obudzą się w bożonarodzeniowy poranek, i o tym – jak inaczej będzie w moim przypadku.

– Okres świąt Bożego Narodzenia może być tak nieprzyjemny również dlatego, że przypomina o samotności, o życiu bez rodziny, bez przyjaciół.

– Ożywają co roku moje przykre wspomnienia sprzed Bożego Narodzenia. Chciałabym zasnąć i obudzić się po świętach...

Wiele osób obawia się świąt Bożego Narodzenia i popada w przygnębienie. Jest to syndrom sezonowej depresji przedświątecznej.

Jak wiadomo, wszystkie statystyki dotyczące wartości mówią, że rodzina jest na pierwszym miejscu, bo to ona jest w stanie dać poczucie bezpieczeństwa, akceptacji, uznania, serdeczność, współczucie i pomoc w potrzebie.

Przyczyną świątecznego dyskomfortu dla wielu są także oczekiwania, jakie mamy co do Bożego Narodzenia. Szczególnie media nas w tym utwierdzają.

Kto więc nie lubi świąt? Nie lubią ich: pensjonariusze domów pomocy społecznej, osoby samotne – również na obczyźnie, znajdujące się w obcej kulturze, w obcych realiach, w zeświecczonych klimatach, ludzie pogubieni w życiu, wychowankowie domów dziecka, królowe i królowie drugiego planu (jak czyiś kochankowie czy osoby rozwodzące się), wdowy i wdowcy, ci, którym bieda zagląda do garnka, chorzy w szpitalach, których nikt nie odwiedza. Świąt nie lubią też gniewne zranieniem kobiety i wykorzystani mężczyźni, osoby skłócone i poróżnione. Nie lubią ci, którzy przy pomocy alkoholu zabijają samotność lub szukają bliskości. Osoby bezżenne też czują się źle, wysłuchując pouczeń, sugestii i rad. Bywają też samotni w rodzinie. Osobliwą samotność przeżywają księża. Nie są to święta dla dzieci zapomnianych przez rodziców, dla rodziców zapomnianych przez dzieci. Dla oddalonych od rodzin, przebywających na zagranicznych tułaczkach...

Co robić, by nie dać się złapać w pułapkę samotności? Jest 5 kręgów społecznych, obszarów spotykania się ludzi:

1. rodzina; 2. przyjaciele; 3. praca (studia, szkoła); 4. czas wolny (kluby, stowarzyszenia, kultura, podróże, parafia); 5. sąsiedzi.

Nie ma żadnej cudownej recepty, żadnego prostego i szybkiego rozwiązania problemu samotności. Jedynym wyjściem jest metoda małych kroków. Osobie zupełnie odizolowanej będzie bardzo trudno wszystko odbudować. Dlatego nie należy wymagać zbyt dużo od razu. Warto też pamiętać, że te 5 kręgów nie jest zupełnie jednakowych i lepiej mieć rodzinę, w której jest dobre porozumienie, oraz mieć dobrych przyjaciół niż mieć dobre relacje tylko z kolegami z pracy czy sąsiadami.

Wspaniale jest być przydatnym dla innych. Słowo klucz w relacjach międzyludzkich to wzajemność. Ważna jest zasada: „Czyń innym tak, jak chciałbyś, aby tobie czyniono” . Otwórz się na innych ludzi, słuchaj ich i dostrzegaj potrzeby.

Pomóż Panu Bogu realizować plan czynienia cię szczęśliwym.

Gdy dopada cię depresja świąteczna, spróbuj zobaczyć Boga w drugim człowieku. Zechciej pochylić się nad schorowanym rodzicem i osobą, która potrzebuje wsparcia – może tylko emocjonalnego. Spróbuj odpowiedzieć sobie, co w tej sytuacji zrobiłby Jezus.