Reklama

Niedziela Małopolska

Kraków- Podgórze

Msza Tramwajarska

– Niemiłosierni są ci, którzy są ślepi na Boże dary i na miłosierdzie, które Cię od Boga dotyka co moment, w każdej chwili. Ten sam Bóg, który jest po prostu nieograniczony w dawaniu, potem staje przed Tobą – przed nami dzisiaj staje jako nasi siostry i bracia z Kijowa – i mówi: proszę. Nie dasz Mu? – mówił kard. Grzegorz Ryś podczas 81. Mszy Tramwajarskiej sprawowanej w podgórskim Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w intencji pracowników Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Krakowie.

2026-02-01 19:58

Maria Fortuna- Sudor

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

– To Wasz codzienny trud niesiony z oddaniem dla mieszkańców naszego miasta oraz wsparcie Waszych rodzin gromadzą nas dzisiaj przy tym ołtarzu – mówił na początku Mszy św. proboszcz parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie-Podgórzu, o. Bogusław Augustowski CSsR, który zapowiedział, że Msza św. sprawowana jest w intencji byłych i obecnych pracowników MPK oraz ich rodzin.

Kard. Grzegorz Ryś podziękował za zaproszenie na Mszę Tramwajarską. Zaznaczył z uśmiechem, że nigdy nie odmówi MPK, ponieważ jest synem wieloletniego pracownika przedsiębiorstwa. – O cokolwiek poprosicie, dostaniecie – zwrócił się do zebranych metropolita. Dodał, że Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest mu też bliskie ze względu na bliskość IV Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki, którego jest absolwentem. – Myślę, że formacyjnie i duchowo to był najważniejszy czas w moim życiu, te cztery lata – od roku 1978 do 1982. Same daty Wam powiedzą, zwłaszcza tym starszym, którzy je pamiętają, że to był czas absolutnie niezwykły i bardzo formacyjny. Te rejony są mi szczególnie bliskie. Możecie mnie śmiało zapraszać – mówił z uśmiechem kardynał.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Na początku homilii kard. Grzegorz Ryś przypomniał, że tydzień temu skierował do wiernych prośbę o wsparcie finansowe na zakup generatorów prądu dla mieszkańców Kijowa, co wywołało szeroką debatę publiczną. Zauważył, że dzisiejsza Ewangelia uzasadnia tę prośbę słowami: „Błogosławieni miłosierni, bo oni miłosierdzia dostąpią”. – Błogosławieni znaczy szczęśliwi. Miłosierdzie czyni ktoś, kto ma z tego powodu szczęście. Jakbyście mieli dzisiaj wspierać naszych braci Ukraińców, a potem narzekać przez dwa tygodnie, to Was bardzo proszę, nie wrzucajcie ani grosza do tego koszyka. Miłosierdzie pełni się wtedy, kiedy człowiek doświadcza w tym szczęścia – wyjaśniał metropolita krakowski.

Zaznaczył, że miłosierdzie jest punktem dojścia doskonałości chrześcijańskiej. Podkreślił, że doskonałość okazuje się dopiero w relacjach z innymi; zwłaszcza w takich, które mogą być czasem trudne, bo miłosierdzie jest miłością, która potrafi przekroczyć miarę sprawiedliwości. – Miłosierdzie jest na przykład wybaczeniem. Miłosierdzie jest pomocą komuś, kto – nie raz mówimy – nie zasługuje na pomoc. Albo miłosierdzie jest miłością w stosunku do kogoś, kto Cię zawiódł raz, drugi, dziesiąty. W relacjach z takimi ludźmi widać dopiero ludzką doskonałość – wyliczał kardynał. – Bądźcie doskonali, jak Ojciec jest doskonały, to znaczy bądźcie miłosierni, jak Ojciec jest miłosierny – podkreślał.

Reklama

Zauważył, że dla dobrego zrozumienia tego błogosławieństwa, trzeba wiedzieć, kim jest Bóg. Św. Jan w Ewangelii pisze, że „Bóg jest miłością”. Metropolita zwrócił uwagę, że papieże ostatniego półwiecza, rozważając tę prawdę, mówią, że „Bóg jest miłosierdziem”. – Bóg ma tak na imię, to jest Jego tożsamość. Bóg jest miłością miłosierną – podkreślał kardynał. Zwrócił uwagę na hebrajski źródłosłów tego słowa, czyli „rehem” znaczący tyle co „łono”. – Ojciec jest miłosierny, bo nas rodzi ze swojego łona. Ojciec jest miłosierny nie dlatego, że daje nam jeść i pić, i czasem się w co ubrać. To by było dużo, ale Bogu by to nie starczyło. Dlatego Bóg ciągle chce nam dawać życie, chce nas odradzać. Chce nas brać do swojego łona i na nowo rodzić. Ile razy w życiu wybierzemy śmierć, tyle razy Pan Bóg chce mieć nas z powrotem w swoim łonie i urodzić – wyjaśniał kard. Grzegorz Ryś, dodając, że także w miłości do człowieka chodzi o coś więcej niż danie mu jedzenia i ubrania.

W tym kontekście powrócił do zbiórki na rzecz Ukrainy. Przypomniał, że abp Swiatosław Szewczuk w krótkiej wiadomości napisał, że „tu chodzi o życie”. – W tym życiu to naprawdę nie idzie tylko o to, że ktoś dostanie agregat albo jakąś tam ogrzewalnicę i zamiast – 20 będzie miał w mieszkaniu 10 stopni ciepła, daj Boże. Nie, w tym życiu chodzi o coś znacznie więcej – że ten człowiek usłyszał, że gdzieś tam w Polsce są ludzie, którzy przejęli się jego losem, którzy mają dla niego serce, nie pieniądze, serce. Wtedy dajesz życie, jak dajesz miłość – jak wchodzisz w relacje, wtedy dajesz życie. Wtedy to jest miłosierdzie, jak miłosierdzie Ojca – tłumaczył metropolita krakowski.

Przypomniał przypowieść o nielitościwym dłużniku i na jej kanwie wyjaśnił, że Miłosierdzie Boże jest zawsze wcześniejsze od działania człowieka i daleko przekraczające to, o co potem jest proszony. – Ewangelia nas uczy zawsze tej prawdy, że miłosierny jest ten, kto najpierw wie, ile dostał od Boga, ile Bóg mu dał, ile Bóg mu wybaczył, jak Bóg go traktuje na co dzień miłosiernie. I wtedy, kiedy sam świadczysz innym miłosierdzie, to się otwierasz na tę łaskę Boga, żeby Cię do końca wypełniła, przemieniła, przekształciła. Jak nie chcesz być miłosierny, to się zamykasz na ten dar miłosierdzia – mówił kardynał.

Reklama

– Niemiłosierni są ci, którzy są ślepi na Boże dary i na miłosierdzie, które Cię od Boga dotyka co moment, w każdej chwili. I ten sam Bóg, który jest po prostu nieograniczony w dawaniu, potem staje przed Tobą – przed nami dzisiaj staje jako nasi siostry i bracia z Kijowa – i mówi: proszę. Nie dasz Mu? Nie dasz Mu? – pytał metropolita krakowski. – Błogosławieni, szczęśliwi, miłosierni, bo oni miłosierdzia dostąpią – zakończył.

Przed błogosławieństwem kard. Grzegorz Ryś skierował jeszcze kilka słów do pracowników krakowskiego MPK. Odwołał się do dwóch myśli Jana Pawła II o pracy z encykliki Laborem exercens, w której Ojciec Święty pisał, że przez pracę człowiek staje się bardziej człowiekiem i że praca ma przede wszystkim to do siebie, że łączy ludzi. – Bardzo Wam życzę serdecznie, żebyście na co dzień w pracy doświadczali tych dwóch jej pięknych wymiarów – że Was rozwija każdego, każdą z Was osobiście i po drugie, że Was łączy z innymi, poczynając od tego, że was łączy z wszystkimi, którzy są w tym samym przedsiębiorstwie – zaznaczył metropolita.

Tradycyjna Msza Tramwajarska już po raz 81. została odprawiona w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w krakowskim Podgórzu. Uroczystość była okazją do spotkania i modlitwy w intencji pracowników, emerytów, rencistów oraz zmarłych pracowników MPK. Oprawę podczas liturgii zapewnił, mający ponad 125-letnią tradycję, chór „Lutnia Krakowska”. Obecne były także poczty sztandarowe, w tym MPK oraz działających w firmie związków zawodowych i klubu Honorowych Dawców Krwi.

Ocena: +6 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Śp. Marian Kasprzyk. Pięściarz, mistrz, apostoł modlitwy różańcowej. Olimpijskie trofeum oddał Matce Bożej

2026-02-04 08:11

[ TEMATY ]

Marian Kasprzyk

PAP/BARBARA OSTROWSKA

Marian Kasprzyk

Marian Kasprzyk

Marian Kasprzyk, wybitny pięściarz, złoty medalista olimpijski z Tokio w 1964 roku i brązowy cztery lata wcześniej w Rzymie, zmarł w poniedziałek wieczorem w Bielsku-Białej. Pogrzeb zmarłego w wieku 87 lat Mariana Kasprzyka, mistrza olimpijskiego z Tokio, wybitnego pięściarza i jednej z legend polskiego sportu, odbędzie się w poniedziałek, 9 lutego 2026 r. Mszę św. pogrzebową sprawować będzie bp Piotr Greger o godz. 14.00 w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej. Godzinę wcześniej rozpocznie się modlitwa różańcowa, natomiast o godz. 13.30 zaplanowano wystąpienia przedstawicieli władz oraz środowisk sportowych.

Po zakończeniu Eucharystii nastąpi przejazd do Kamienicy, gdzie Marian Kasprzyk spocznie na cmentarzu parafialnym obok swojej małżonki Krystyny, zmarłej w 2001 roku.
CZYTAJ DALEJ

Św. Agata

Niedziela Ogólnopolska 6/2006, str. 16

Agata Kowalska

Św. Agata, Katania

Św. Agata, Katania

Agata urodziła się w Palermo (Panormus) na Sycylii w bogatej, wysoko postawionej rodzinie. Wyróżniała się nadzwyczajną urodą.

Kwintinianus - starosta Sycylii zabiegał o jej rękę, mając na względzie nie tylko jej urodę, ale też majątek. Kiedy Agata dowiedziała się o tym, uciekła i ukrywała się. Kwintinianus wyznaczył nagrodę za jej odnalezienie, wskutek czego zdradzono miejsce jej ukrycia. Ponieważ Agata postanowiła swoje życie poświęcić Bogu, odrzuciła oświadczyny Kwintinianusa. Ten domyślił się, że ma to związek z wiarą Agaty i postanowił nakłonić ją do porzucenia chrześcijaństwa. W tym celu oddano Agatę pod opiekę Afrodyzji - kobiety rozpustnej, która próbowała Agatę nakłonić do uciech cielesnych i porzucenia wiary. Afrodyzja nie zdziałała niczego i po trzydziestu dniach Agatę odesłano z powrotem Kwintinianusowi, który widząc, że nic nie wskóra, postawił Agatę przed sobą jako przed sędzią i kazał jej wyrzec się wiary. W tamtym czasie obowiązywał wymierzony w chrześcijan dekret cesarza Decjusza (249-251). Kiedy Agata nie wyrzekła się wiary, poddano ją torturom: szarpano jej ciało hakami i przypalano rany. Agata mimo to nie ugięła się, w związku z czym Kwintinianus kazał liktorowi (katu) obciąć jej piersi. Okaleczoną Agatę odprowadzono do więzienia i spodziewano się jej rychłej śmierci.
CZYTAJ DALEJ

To, co najcenniejsze należy do Pana

2026-02-05 20:54

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję