W dniach 15-22 października odbyła się pielgrzymka prezbiterów, którzy przyjęli święcenia prezbiteratu z rąk kard. Henryka Gulbinowicza w katedrze wrocławskiej 21 maja 1988 r. Wzięło w niej udział 21 księży z diecezji: wrocławskiej, legnickiej i świdnickiej. Księża jubilaci nawiedzili sanktuaria Europy.

Stacjami w tej dziękczynnej pielgrzymce za lata posługi kapłańskiej były: Fatima, Salamanka, Madryt, Santiago de Compostela, Bathala, Nazaré, Lizbona, Almaraz i Toledo. Jeden z uczestników ks. prał. Czesław Włodarczyk powiedział: – Była to okazja, aby przeżyć radość komunii, bycia ze sobą i wdzięczności za 25 lat posługiwania. Miejscem centralnym naszego pielgrzymowania było, oczywiście, sanktuarium fatimskie, gdzie zawierzyliśmy Maryi nasze dalsze posługiwanie oraz złożyliśmy dziękczynienie za owoce dotychczasowej pracy duszpasterskiej. Dla nas było to miejsce szczególne. – Znaleźliśmy się tutaj w dobrym towarzystwie świętych i błogosławionych – powiedział w homilii ks. Czesław Studenny – i odkrywamy, że nasze kapłaństwo musi być nie tyle jego projektowaniem, ile postawą sięgania po niewiele i ufności w moc działania Boga. – Tutaj odkrywamy potrzebę budowania postawy człowieka wolnego – wyznał ks. Bogusław Stec podczas modlitwy w kaplicy objawień. To miejsce, a także zamyślenie w katedrze w Salamance i Santiago de Compostela sprzyjały refleksji nad istotą dalszej posługi. – Żyjemy w czasie i sytuacji wymagającej od nas wielości decyzji, także materialnych. Nie dajmy się jednak zamknąć tylko w ich obrębie. Mimo naturalnego zmęczenia i czasem wypalenia wychodźmy do ludzi z szeroko pojętą ofertą dobra – powiedział senior naszego roku. To dobro wyraża się także przez pamięć o bliskich. Dlatego obejmowaliśmy modlitwą nasze rodziny oraz naszych chorych kolegów – ks. Krzysztofa i ks. Mirosława.

Program pielgrzymki został ułożony tak, aby nie brakowało modlitwy wspólnotowej oraz refleksji indywidualnej. Temu pierwszemu służyła „komunia modlitwy” – tak w podróży (o jej jakość i przebieg zadbał pielgrzymkowy ojciec duchowny ks. Zenon Surma), jak i w kolejnych stacjach naszego dziękczynienia: Santiago de Compostela, Salamance, i oczywiście, w Fatimie. W szczególny sposób przeżyliśmy fatimską „via crucis” – egzotyka miejsca, jego surowe piękno oraz chwila zadumy serca przy każdej stacji tworzyły wyjątkowy klimat. Zaś osobista refleksja to przede wszystkim wieczorne nabożeństwa fatimskie oraz świętowanie niedzieli.

Wyjazd służył także integracji oraz poznaniu ciekawych okolic i zabytków. Tak więc mieliśmy okazję podziwiać piękno architektury wspomnianych miejsc. Nawiedziliśmy rodzinne domy trójki fatimskich dzieci oraz kościół parafialny w Fatimie, gdzie przyjęły chrzest św. oraz I Komunię św.: Łucja, Hiacynta i Franciszek.