Nowy rok szkolny 2013/2014 rozpoczęli 2 września uczniowie archidiecezji częstochowskiej Mszą św. w Bazylice Jasnogórskiej, pod przewodnictwem abp. Wacława Depo, metropolity częstochowskiego. - Przychodzimy tu dzisiaj, aby prosić Maryję o pomoc w rozpoznaniu prawdy, która poprowadzi nas do dobra, i dopiero wtedy będziemy dobrze przeżywać całe nasze życie. Chcemy prosić o dar otwartego umysłu na rozpoznanie prawdy i o wierzące serce, które ufa Panu Bogu we wszelkich okolicznościach życia - mówił do zgromadzonych abp Depo.
Pierwszoklasiści przynieśli plecaki szkolne z przyborami, które Ksiądz Arcybiskup poświęcił.
Po Mszy św. do specjalnych koszy można było wkładać zeszyty, piórniki, przybory do pisania i inne przedmioty niezbędne w szkole. Zawartość koszy trafiła do podopiecznych Jasnogórskiego Punktu Charytatywnego.
Dożynki
Plon niesiemy, plon
Reklama
Jasnogórskie dożynki, czyli Ogólnopolskie Święto Dziękczynienia za Plony, zgromadziły 1 września tysiące rolników z całego kraju. Przybyli również prezydent RP Bronisław Komorowski i minister rolnictwa Stanisław Kalemba, którego wystąpienie spotkało się z emocjonalną dezaprobatą wielu rolników. Mszy św. z błogosławieństwem wieńców żniwnych przewodniczył na Szczycie Jasnogórskim biskup diecezji zamojsko-lubaczowskiej Marian Rojek, a homilię wygłosił bp Józef Zawitkowski z diecezji łowickiej (tekst homilii „Niedziela” drukowała w poprzednim numerze - 36/2013). Mszę św. koncelebrowali: bp Edward Białogłowski - delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Rolników i Pszczelarzy, ks. Stanisław Sojka - sekretarz Krajowego Duszpasterstwa Rolników oraz diecezjalni duszpasterze rolników. Starostami tegorocznych dożynek byli Magdalena i Tomasz Obszańscy z diecezji zamojsko-lubaczowskiej.
Nowa siedziba Jasnogórskiego Punktu Charytatywnego
Skok na bank?
Jeszcze do niedawna był tam bank. Każdego dnia obracano tam dużą gotówką. Budynek znajdujący się pod Jasną Górą, w którym swoją siedzibę miał oddział jednego z największych polskich banków, od 5 września 2013 r. zmienił swoje przeznaczenie. Zamiast obrotu pieniężnego odbywa się w nim teraz rozdawanie żywności. Zamiast eleganckich osób przychodzących z kolejną wpłatą na własne konto można zobaczyć częstochowian, którym trudno jest wiązać koniec z końcem.
- Dotychczas ludzie przychodzili tutaj, przynosząc swoje oszczędności z nadzieją, że przez to zabezpieczą swój los, swoje bytowanie. Od dziś zaczynamy zupełnie nowy rozdział - naszymi stałymi bywalcami będą ci, których wszelkie nadzieje zawiodły, którzy pragną tylko jednego: codziennego chleba, a którym już od wielu lat pomagamy - powiedział o. Szymon Botul, opiekun Jasnogórskiego Punktu Charytatywnego.
Uroczystego otwarcia nowej siedziby dokonał 5 września o. Dariusz Cichor, definitor generalny Zakonu Paulinów. Zwrócił uwagę, że dobroczynność to jedno z ważniejszych zadań stojących przed ludźmi Kościoła.
Nowa siedziba Punktu pozwoliła zamienić ciasną, nie zawsze mieszczącą wszystkich podopiecznych poczekalnię na kilkakrotnie większą i ogrzewaną. Podopieczni nie kryli radości, że czekając na dowóz chleba, będą teraz mogli skryć się przed deszczem, śniegiem czy upałem.
Reklama
Jasnogórski Punkt Charytatywny powstał w 1994 r. z inicjatywy ówczesnego przeora Jasnej Góry, o. Szczepana Kośnika.
Z pomocy organizowanej przez paulinów korzystają przede wszystkim osoby starsze, rodziny wielodzietne, bezdomni oraz bezrobotni. Przychodzą zarówno ludzie z nieukończoną podstawówką, jak i ci, którzy mają doktorat. Opiekun Jasnogórskiego Punktu Charytatywnego wyjaśnia, że podstawowe wsparcie placówka otrzymuje od Klasztoru Ojców Paulinów, ale w pomoc włączają się również niektóre sklepy i Caritas Archidiecezji Częstochowskiej.
Jolanta Kobojek
Krótko
Pod hasłem „Chodź z nami na Jasną Górę!” przybyła 31 sierpnia 18. Piesza Pielgrzymka Świata Osób Słabych, Niepełnosprawnych, Ich Rodzin i Przyjaciół. Jej organizatorem jest Międzynarodowy Katolicki Ruch Dobroczynny „Betel”. Pielgrzymka, w której uczestniczyło ok. 600 osób, wyruszyła z Olsztyna k. Częstochowy w 20-kilometrową, 7-godzinną trasę na Jasną Górę. Wśród pątników były osoby niepełnosprawne, wiele na wózkach inwalidzkich, ludzie starsi, podopieczni domów pomocy społecznej oraz wolontariusze, rodziny i osoby duchowne.
Zapowiedzi
18 września - Forum Młodzieży Szkół Katolickich
20/21 września - Pielgrzymka Wiernych Archidiecezji Wrocławskiej
21 września - Pielgrzymka Sodalicji Mariańskiej; Pielgrzymka Leśników
21-22 września - Pielgrzymka Rodziny Wincentyńskiej
21 września - Pielgrzymka Kresowiaków; Pielgrzymka Czytelników i Redakcji Tygodnika Katolickiego „Niedziela”
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Piesza Pielgrzymka Archidiecezji Krakowskiej/facebook.com
Ks. Adam Podbiera, proboszcz parafii św. Józefa w Nowej Hucie, trafił w ciężkim stanie do szpitala. Duchowny od lat związany jest z krakowskim środowiskiem pielgrzymkowym i duszpasterskim.
Parafia św. Józefa w Nowej Hucie prosi wiernych o modlitwę w intencji swojego proboszcza, ks. Adama Podbiery. Znany krakowski duszpasterz i rekolekcjonista w ciężkim stanie trafił do szpitala.
Niezidentyfikowany sprawca oblał czerwoną farbą pomnik Jana Karskiego oraz drzwi i fragment elewacji Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku. Konsul generalny Mateusz Sakowicz w sobotę w rozmowie z PAP określił zdarzenie jako „akt wandalizmu, który należy jednoznacznie potępić”.
Do incydentu doszło w piątek w godzinach porannych. Konsul podkreślił, że sprawa jest traktowana priorytetowo w kategoriach bezpieczeństwa placówki. – Właściwe służby we współpracy z nami się tym zajmują. To jest obecnie jeden z naszych najważniejszych priorytetów – zaznaczył.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
