Okazja to prawdziwa obejrzeć tak wiele obrazów Tadeusza Boruty zgromadzonych na wystawie w Rzeszowie. Artysta, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego, maluje wielkoformatowe obrazy przywołujące w pamięci dzieła mistrzów Renesansu i XVII-wiecznych mistrzów hiszpańskich, choć to skojarzenie nie będzie do końca właściwe. Ktoś, kto pierwszy raz zobaczy w galerii sztuki współczesnej prace Tadeusza Boruty, może czuć się zdziwiony lub zaskoczony tematyką prac, tak bardzo odwołujących się bezpośrednio do dziedzictwa chrześcijańskiego, do scen pasyjnych Pana Jezusa, żywotów świętych czy polskich tradycji religijnych.
Tematem twórczości malarskiej Tadeusza Boruty jest człowiek. Jak napisał jeden z krytyków: „Przedstawiając głównie swoją postać, autoportrety, artysta wcielając się w postaci Chrystusa, św. Franciszka czy św. Sebastiana, słusznie posądzany jest o tworzenie współczesnej ikonografii malarstwa sakralnego. Jej nowatorstwo polega również na tym, że za pomocą biblijnych scen opowiada o kondycji człowieka we współczesnym świecie”.
Wystawę w rzeszowskim BWA zatytułował „Figur RACJE”. W książce pod tym samym tytułem, która towarzyszy wystawie, autor wyjaśnia sens tego pojęcia jako „określenie wspólnych doświadczeń formy plastycznej, pragnącej wyrazić człowieka w jego niesprowadzalności do materii i niedefiniowalności racjonalnymi kryteriami”. W swojej książce pisze: „sztuka od wieków stara sie wyrazić metafizyczne potrzeby człowieka; aspiracje przekraczania ziemskich uwarunkowań. Z perspektywy czasu możemy wyodrębnić wiele formalnych środków artystycznych, kształtujących takie dzieła. Niemniej, motorem widocznych zmian była niechęć do formalizmu i wyrażające sie w tym pragnienie wolności”.
W innym miejscu pisze, iż „...autentyczna twórczość rodzi się z doświadczenia własnego - podlegającego procesom przemijania ciała; jego uwarunkowań i aspiracji. Precyzyjniej ujmując jest nią sztuka - zarówno współczesna jak i dawna - w której „słyszymy” nieubłaganie tykający biologiczny zegar wystukujący jednocześnie rytm wieczności. Taka twórczość jest zawsze zawieszona pomiędzy prefiguracją (oczekiwaniem, zapowiedzią) a transfiguracją (przekraczaniem). W tych dwóch pojęciach wyraża się owa wewnętrzna ruchliwość formy - moment przeobrażenia materii”.
Nagość bohatera czy bohaterów obrazów zaprezentowanych na wystawie jest nagą prawdą o jego życiu, losie, przeznaczeniu. Obrazy Tadeusza Boruty pobudzają do refleksji i kontemplacji nad naszym człowieczym losem, który swą rację czerpie z woli Boga. Użyte środki wyrazu połączone z ogromnymi rozmiarami płócien nie pozwalają na przejście obojętnie obok problemu, którym stara nas poruszyć autor.
Wystawę można oglądać w BWA w Rzeszowie, ul. Jana III Sobieskiego 18, do 5 kwietnia 2009 r.

TADEUSZ BORUTA urodził się w Krakowie w 1957 r. Studiował: w latach 1979-83 malarstwo na krakowskiej ASP, dyplom w roku 1983 uzyskał w pracowni prof. St. Rodzińskiego. W latach 1980-84 studiował filozofię na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W latach osiemdziesiątych organizator wystaw Ruchu Kultury Niezależnej. Prezentował swoje obrazy na blisko 50 wystawach wystawach indywidualnych. Wykonał polichromie w wielu kościołach m.in. w Monte San Savino we Włoszech, oraz w archidiecezji krakowskiej (w Lubniu, w Smugawie, w Harbutowicach). Jest autorem kilkunastu wystaw problemowych, m.in. „W stronę osoby” (1985), „Wszystkie nasze dzienne sprawy” (1987) w krużgankach Ojców Dominikanów w Krakowie, „Misterium paschalne” (1986) w krypcie Pijarów, „Aus der Metapher heraus” (1990) w Darmstadt, „Cóż po artyście w czasie marnym” (1990) w warszawskiej Zachęcie i w krakowskim Muzeum Narodowym (1991), „I barbari nel giardino” w Bolonii. Jest wykładowcą Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego i Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Napisał kilka książek i wiele artykułów z dziedziny filozofii i sztuki. Bibliografia o jego twórczości obejmuje ponad 400 różnego typu publikacji.